Desiree op Hawaii

Home...

2009-01-16T00:55:00.002-10:00

Daar ben ik dan weer, thuis op de Frits Coerslaan... het allerlaatste berichtje voor deze blog schrijvend! Inmiddels begin ik weer een klein beetje aan Nederland gewend te raken, heb ik weer van Hollandse kaas mogen genieten, een zak met drop kunnen leegeten... en me in de Albert Heijn af staan vragen of ze in Nederland überhaupt ergens papayas verkopen?!

Ja, natuurlijk mis ik Hawaii, en Loren, Hal, Tamar, Brian, Matt, Jeff, Robin, Richard, David, Sara, Joe, Frank, Tim, Kelly, Janet, Dave, Mike, Lopaka... en de rest van de HVO staf, het nationaal park, de vulkaan, het regenwoud, de Diepvries Dorm. Ik woonde daar, was onderdeel van het dagelijks leven op Hawaii, en het was heel raar om te zeggen dat ik naar huis ging terwijl ik me daar zo thuis voelde! Het zal nog wel even duren voordat ik weer volledig aan Nederland aangepast ben - misschien blijft er altijd wel een beetje Aloha spirit achter - maar life goes on here, met genoeg prachtige dingen in het vooruitzicht.

Tijd dus om deze blog nu echt af te sluiten met een laatste, maar welgemeende:

Aloha!

Utrecht, 01-16-2009 (haha)

Pacific, Atlantic... only the North Sea now left to cross.

2009-01-13T02:46:00.004-10:00

Tja, dit zal wel m'n allerlaatste berichtje vanuit het buitenland op deze blog worden. Niet alleen omdat mijn laptopbatterij nog 27 minuten te leven heeft, maar ook omdat ik een uurtje geleden ben aangekomen op London Heathrow vanuit Los Angeles. Pfiew, ik ben wel enorm gaar nu van alle vluchten (2 uur van Hilo naar Honolulu, 5 uur van Honolulu naar LA en 10 uur van LA naar Londen), maar vooral van het gedag zeggen tegen alles en iedereen. Afscheid nemen is niet bepaald mijn sterkste punt, en zeker niet als ik afscheid moet nemen van het eiland waar ik me zo ontzettend thuis voelde. Dat ik dan ook nog eens heel erg gehecht ben geraakt aan Loren wil dan ook niet erg meewerken, dus het afscheid zondag was niet eenvoudig. Na 's ochtends afscheid te hebben genomen van Hal, m'n huisje en het nationaal park bracht Loren me in de door mij o-zo-geliefde State Car naar Hilo, waar we in een restaurantje lunchten en daarna de rest van de middag naar de golven in Hilo Bay hebben zitten staren (haha, ja... je gaat aan de haal met een surfer of niet he). Met een flinke brok (zeg maar gerust een stuk steen ter grootte van Mauna Loa) in m'n keel nam ik afscheid op het vliegveld... ineens kwam alles boven wat m'n nieuwe hippie-vrienden de dag daarvoor tijdens een optreden van Loren's band tegen me hadden gezegd. 'Just don't go... throw away your ticket and you can stay in my campervan, and we'll find you a house' aldus Pam (van wie ik op aandringen van haar ook inmiddels haar telefoonnummer heb, mocht ik me bedenken haha). Tja, als US Customs me niet het land uit zou gooien als ik langer zou blijven, ik geen aio-plek had in Utrecht en meer dan 100 euro nog op m'n bankrekening had staan, was ik misschien wel zo dapper... Quote van hippie-vriend #2: well, if your heart tells you to come back to this place, listen to your heart'. I will, I will. Ik sluit niet uit dat mijn eerste verdiende salaris op gaat aan een ticket naar San Francisco en Hawaii.

Neemt overigens niet weg dat ik er niet naar uitzie om iedereen in Nederland weer terug te zien! Bereid jullie maar vast voor: nog maar een paar uurtjes en dan ben ik teruhug! Ik denk dat mijn laptopaccu me nog net genoeg tijd geeft om tenslotte iedereen te bedanken die mijn blog trouw heeft gevolgd, berichtjes achtergelaten, post gestuurd... Mahalo nui loa!! Zoals jullie zien hadden de kaarten een mooi plekje op mijn muur in het huis:

Tenslotte: dankjewel pap en mam, voor het mogelijk maken van deze fantastische ervaring. Er komt straks denk ik een andere dochter terug op Schiphol dan jullie hebben uitgezwaaid in oktober, maar wel een dochter die jullie heel erg dankbaar is en jullie eeuwige enthousiasme voor al die rare geo-activiteiten heel erg op prijs stelt.

Mahalo to all.

Sulphur Story - the end.

2009-01-10T09:11:00.004-10:00

Looking out upon the city lights

and the stars above the ocean,

Got my ticket for the midnight plane

and its not easy to leave again.

Took my clothes and put them in the bag;

try not to think just yet of leaving.

Looking out into the city night

and it's not easy to leave again.

(Honolulu City Lights)

This is it. Finito. Over. Done. Finished.

Mijn werk bij HVO zit erop, en dat is een heel raar idee... Times flies when you're having fun - en dat realiseerde ik me gisteravond nog eens extra hard toen ik voor de laatste keer m'n computer op het observatorium uitzette, m'n spullen opruimde en van mensen afscheid had genomen tijdens de pau hana in de keuken van HVO (pau hana = borrel).

Eerder die dag was ik nog druk bezig met het analyseren van de data die we in de afgelopen twee weken verzameld hadden. Exciting things going on here! Na de brown plume op December 4 (waarvan mijn foto's nu zelfs al in de lokale krant zijn gepubliceerd!) lijkt er een hoop verandert te zijn in de eruptie - zoveel zelfs dat we ons regelmatig afvragen of de eruptie pau (voorbij) is! De temperatuur van de gasplume is sterk gedaald, de seismische activiteit is minder geworden, en er komt vrijwel geen as meer uit de vent - allemaal tekenen dat de eruptie over is. Gelukkig zijn er nog altijd opstandige geochemici die zeggen dat de eruptie hooguit gepauzeerd is! De gas emissies zijn namelijk nog altijd hoger dan het gemiddelde van voor de eruptie.

Desondanks lijkt de gas-uitstoot wel verandert te zijn. Normaal gesproken komt er vrijwel alleen maar SO2 uit de plume, en nauwelijks H2S ('rotte eieren' lucht), maar in de afgelopen weken zijn de H2S emissions sterk toegenomen van zo'n 1 ton/dag in November naar 10-20 ton/dag begin Januari. Nog steeds maar een kleine hoeveelheid in vergelijking met de dagelijkse SO2 flux van rond de 500-800 ton/dag, maar een gemiddeld persoon kan H2S al ruiken bij een concentratie van 0.002 ppm (en wij meten 3 ppm H2S middenin de plume!). Dat, in combinatie met de doordringende geur van H2S, zorgt veel eerder voor onrust onder de bevolking dan SO2! Taak dus voor het observatorium om mensen op de hoogte te brengen dat de H2S uit de vulkaan komt en dat mensen bij een ongunstige windrichting een H2S stank kunnen waarnemen.

Though some crazy people in this world do like the smell of H2S...

Rest voor ons geochemici alleen nog de vraag wat de verandering in gascompositie heeft veroorzaakt... We vermoeden dat het iets te maken heeft met de heftige regenval rond de kerst, toen het hier verschrikkelijk hard heeft geregend. Mogelijk zorgt het water ervoor dat de omgeving is veranderd van een oxiderende omgeving naar een reducerende, of zorgt het water ervoor dat het SO2 kan reageren met mineralen in de vent. Volgens mij is er maar één ding dat HVO nodig heeft om dit probleem op te lossen: een massa-spectrometer ;-) , ohja en een isotopen-geochemicus, duh. Zoals Tamar zei, isotopen-geochemie is eigenlijk het enige dat ontbreekt in hun monitoring, en ik geloof dat ik haar redelijk heb weten te overtuigen dat dit soort problemen als de oorsprong van het H2S en de interactie met regenwater wel eens heel goed met isotopen-geochemie opgelost kunnen worden, en dat het daarnaast een waardevolle aanvulling zou zijn voor de long-term monitoring. Waarop zij vervolgens zei dat ik als ik wilde, zeker moest proberen om na m'n PhD funding van de USGS te krijgen voor een postdoc bij HVO, om te werken aan de introductie van het gebruik van stabiele isotopen in de gas geochemie.... Let's conquer the world with stable isotope geochemistry!!

Aangezien zwavel & me de beste vriendjes zijn geworden in de afgelopen drie maanden (en voor de komende vier jaar ;-) besloot ik vorig weekend om nog meer zwavel te gaan bekijken/ruiken in Sulphur Banks, dat op nog geen 10 minuten lopen van de dorm ligt. In feite is het een klein gebiedje in de caldeira waar flink wat hydrothermale activiteit is, compleet met H2S dampen en prachtige zwavelkristallen. Ahja, het goot van de regen, maar who cares? (oké, het kostte me de rest van de avond om weer een beetje op te warmen...)

Gelukkig was Loren (van HVO) zondag zo aardig om me mee te nemen naar een warmere plek, namelijk de Puna-coast waar ik eigenlijk nog niet eerder was geweest (de zuidoostpunt van het eiland). Van de oorspronkelijke surf-plannen kwam niet zoveel terecht, maar zeg nou zelf... je eigen lillikoi's oprapen (passievruchten) en vervolgens uitslurpen is ook niet verkeerd toch? We besloten 's avonds maar te doen alsof het bij zijn huis (nog steeds op iets van 3000 feet hoogte) net zo warm was als aan de kust en spareribs te grillen op de barbeque... brr. Gelukkig had ik ook maandagavond weer een goede reden om De Diepvries Dorm te ontsnappen, want naast surfdude is Loren ook gitarist in verschillende bands, en speelde maandagavond in warm 'n sunny Pahoa. Hawaiiaanse muziek is vooral veel gitaar (slack key) en pretty awesome, en het nummer Honolulu City Lights dat ze speelden maar al te toepasselijk...

Verder nog m'n laatste foto's deze week vanaf het observatorium en de caldera... Mauna Kea is nog steeds bedekt met een witte deken van sneeuw.

En de plume rond zonsondergang, vanaf de Byron Ledge overlook - nog geen 5 minuten lopen vanaf de dorm.

Ik vlieg morgenavond (zondag) rond 18:30 van Hilo naar Honolulu, en dan maandagochtend om 7.00 uur van Honolulu via Los Angeles naar Londen, waar ik dinsdagochtend (lokale tijd) 11:00 uur ofzo aankom, en dan weer rond 16:00 uur op het vliegtuig naar Amsterdam stap. Voor nu... nog even genieten van m'n laatste dagje hier!!

Aloha!!

Who needs fireworks if you have lava?

2009-01-01T12:53:00.007-10:00

Terwijl jullie gisteren aan de oliebollen en het vuurwerk zaten, had ik hier m'n eigen spectaculaire einde van 2008: de geology overflight. Samen met Christina (al gepensioneerde geologe, maar nog steeds actief voor HVO) en Matt vloog ik van HVO naar de lava flows aan de kust, waar Matt en ik aan de westkant van de actieve flows en Christina aan de oostkant van de actieve flows werden gedropt, zodat we al karterend naar elkaar toe konden werken. Na een uurtje zoeken vonden we een flink stuk met actieve flows - blijft zo ontzettend gaaf om lava te zien stromen!! Na het karteren namen we een sample uit één van de actieve flows, en stapten vervolgens weer in de helicopter die inmiddels gearriveerd was. Met behulp van de heli karteerde Matt vervolgens de kustlijn waar de lava in de oceaan stroomt: de heli vliegt langs de kustlijn en met behulp van een simpele GPS wordt de track opgeslagen. Na een paar camerakaarten vervangen te hebben bij de Pu'u 'O'o cone vlogen we weer terug naar HVO, maar niet voordat we nog even een paar rondjes boven Halemaumau gevlogen te hebben.

Actieve pahoehoe-flow:

Lava breakout:

Matt in actie: waypoint zetten bij de lava breakout:

Lavaflows met de pali op de achtergrond

Plensbuien op de hete lava zorgen voor een spectaculair uitzicht...

Wauw... hete lucht boven de lava

Pahoehoe channel flow

Breakout

De chopper - dit keer met deuren!

Sea arch vanuit de heli

Ocean entry plume

Lavaflows van bovenaf gezien

Skylight

Halemaumau

I bet there isn't any better way to end an awesome 2008!

Want awesome was dit jaar zeker... Met m'n uitstapjes naar Marokko, Aliaga, IJsland en Hawaii was ik dit jaar bijna 5 maanden van huis, leerde ik fantastische nieuwe mensen kennen, realiseerde ik me dat de US zo slecht nog niet is en best kans dat ik daar over een paar jaar probeer een postdoc te vinden, en ohja.. ik studeerde ondertussen ook nog af en vond een baan als aio. Niet slecht toch! Wat 2009 gaat brengen....? Een baan, een nieuw huis en hopelijk weer een heleboel toffe reizen. Het jaar begon gisteravond in ieder geval super met een feestje met Matt, Hal en 4 van zijn vrienden in het huis van de park ranger Jay (waar Hal aan het housesitten was), met open haard en vuurwerk om 0.00 uur. Nou ja... ietsje later want het kostte iets langer dan we hadden ingeschat om terug te lopen vanaf de feestje in KMC's lava lounge, haha. Maar who cares? It's 2009 and I'm ready for another gorgeous year!

Bro, let's go holoholo on da island of O'ahu!

2008-12-30T22:08:00.008-10:00

Na bijna 12 weken op da Big Island of Hawai’i te hebben gewoond begint mijn integratie-proces zijn einde te naderen. Niet alleen is mijn dagelijks eetpatroon aangepast aan Hawai’i (papayas, ananas, Kona koffie, en niet te vergeten: Maui rum) en is de shaka sign mijn nieuwe favoriete handgebaar, ik begin ook steeds meer vordering te maken met pidgin Hawaiian. Tijd dus voor een blog title in pidgin… wat het precies betekent laat ik voorlopig nog even aan jullie eigen verbeelding over, maar kleine hint: het is geen slechte beschrijving van mijn Kerstmis dit jaar op O’ahu!

Hoewel mr. Bush ons officieel allen de 26e een vrije dag had gegeven, was het in de week voor Kerstmis al zo uitgestorven op het observatorium dat Tamar voorstelde dat ik woensdag na de lunch maar vast vrij nam. Na nog een paar reistips over O’ahu gekregen te hebben van HVO’s surf dude Loren vetrok ik na de lunch richting Hilo… maar omdat ik officieel de State Car alleen naar Hilo mag rijden voor official purposes only stond ik anderhalf uur voor mijn vlucht vertrok nog in een radiowinkel te zoeken naar een connector voor ons instrument waar we concentraties H2S mee meten. De verkoper keek me echter aan alsof ik naar een koe op zoek was, maar leek eigenlijk geen flauw idee te hebben waar ik naar op zoek was (het is gewoon een simpel plugje net als je voor een TV of radio gebruikt, om twee uiteinden van een kabel met elkaar te verbinden, de beste verkoper dacht dat we met dat plugje concentraties gas meten…ahum), en zuchtte uiteindelijk na een paar minuten in verschillende lades te hebben gekeken ‘madam, I don’t think we have what you are looking for’. Uh… okido. Official purpose, check!

Een paar uur later stond ik op Honolulu International Airport, na een kort vluchtje vanaf Hilo. Eén van de belangrijkste redenen om naar Oahu te gaan is het fantastische busnetwerk dat ze daar hebben: voor twee dollar kan je het hele eiland rond, en de bussen rijden ook nog eens heel regelmatig. Ideaal dus, maar dan moet je wel de bushalte kunnen vinden… Net als op the Big Island houden ze op Oahu blijkbaar ook niet zo van wegwijzers, maar het is natuurlijk ook heel vanzelfsprekend dat je voor de bushalte op het vliegveld eerst naar een andere terminal moet, daar met een lift omhoog moet en vervolgens de bushalte aan de verkeerde kant van de straat vind (oké, het bleek éénrichtingsverkeer, dat moet ik dan toegeven)... Eenmaal in de bus (nee, het is niet zomaar een bus, het is The Bus) was ik bovendien erg blij met het ding-dong systeem dat elke halte omroept, want ik was even vergeten dat ik 1. in het donker aankwam, 2. misschien iets meer dan een Rough Guide kaart nodig had om mijn jeugdherberg te vinden tussen alle Sheraton, Hilton en Ryatt hotels, en 3. Honolulu een tikkie groter was dan Hilo. Waaahhh… SCHOK! Heb in mijn twaalf weken hier nergens zoveel mensen gezien, en realiseerde me al snel dat ik wel erg gewend was geraakt aan de relaxte, no-nonsense sfeer op the Big Island. Ondanks het enorme contrast met ‘home’ (ja, ik bedoel mijn knusse huisje in het regenwoud) had ik een prima kerstavond met een stel Ozzies in de Cheesecake Factory… *jummie*.

25 December 2008
Christmas present for a Cash Machine
Windward Oahu, North Shore and nighttime Honolulu
Loren had me gister de tip gegeven om met de bus het eiland rond te gaan en de surfers op de stranden van de North Shore te checken, en dat leek me wel een toffe besteding van mijn eerste Kerstdag (is weer eens wat anders dan veldwerk in Marokko of je volstoppen met rollades, nietwaar?). Omdat een deel van mijn cash spontaan was verdwenen in de Cheesecake Factory (hummm) gisteravond besloot ik nog even wat geld op te nemen in een uitgestorven Ala Moana winkelcentrum, maar een hongerige geldautomaat besloot dat mijn Nederlandse pinpas een veel te leuk Kerstcadeau was en hem maar in te slikken. Aaahhhhh… na een kortstondige vloekpartij voor het apparaat (dat toch niemand hier verstaat, haha) besloot ik maar het nummer te bellen dat op de geldautomaat stond.

Hello, this is First Hawaiian Bank, how can I help you?
- Eh… my Dutch debit card has just been swallowed by your cash machine and I need to get some cash. What do I do now?
Is it a First Hawaiian card?
- (zucht) No, it is a DUTCH card. From The Netherlands, in Europe.
…
Well… in that case your card has been destroyed and you should inform your bank about that.
WAT??? DESTROYED??? Je bedoelt: opgegeten, vernietigd, foetsie… mijn geliefde pinpas? Lekker is dat.

- So, there is no way I can get my money now?
No madam, I am sorry.

Zucht. Fijn. Na een kort paniek-telefoontje naar huis bedacht ik me dat ik met 12 dollar cash en een credit card nog best kon overleven en stapte alsnog in de bus richting Windward Oahu. Voor diegenen onder jullie die mijn eerdere blogs goed hebben gelezen: dat is dus de oostkust, want de tradewinds komen altijd uit het noordoosten.

Windward beach:

Na anderhalf uur hobbelen hopte ik uit de bus in Hau’ula (waar het inderdaad flink waaide) om daar een kort wandelingetje van een paar kilometer door het regenwoud te maken. En zie daar… mijn kerstboom van 2008!

(nou ja, met een beetje fantasie dan)

Na mijn regenwoudtripje stapte ik weer in de bus en stond 20 minuten later op Sunset Beach, aan de North Shore van Oahu. Dit strand is beroemd voor zijn golven: in de winter is dit de plek van de surf-kampioenschappen, als meer dan 15ft hoge golven richting het strand rollen. De golven waren vandaag niet zo hoog, maar ondanks dat waren er voldoende surfers om voor een aangenaam uitzicht te zorgen, heheh.

Volgens Loren was Haleiwa – cool surfersdorp iets verderop langs de busroute – ook zeker een bezoekje waard, maar op eerste Kerstdag helaas nogal uitgestorven, dus na een kort bezoekje besloot ik met de bus weer terug te gaan naar Waikiki en mezelf op een kerstdiner te trakteren in de Cheesecake Factory (ja… ze hebben daar meer dan alleen cheesecake, duh). Halverwege de avond trof ik daar ook Maria en Ashleigh, twee meiden die in dezelfde kamer in de jeugdherberg als ik sliepen en met wie ik had afgesproken om Waikiki by night uit te testen. Uhuhum… na de nodige cocktails kan ik u melden: test succesvol.

26 December 2008

Uh… did somebody switch of the lights?

Pearl Harbor

Na een dagje holoholo was het vandaag tijd voor een dagje geschiedenis in Pearl Harbor. Helaas was ik niet de enige met dat idee, want tegen de tijd dat ik was uitgeslapen en met de bus in Pearl Harbor was gearriveerd waren alle tours naar het Arizona Memorial al vol. Desondanks vond ik het toch wel erg indrukwekkend om op een plek te staan waar op 7 december 1941 een stukje trieste wereldgeschiedenis werd geschreven, toen een Japanse verrassingsaanval op de Amerikaanse marine basis in Pearl Harbor aan 2400 mensen het leven kostte en 4 US Navy battleships ten zinken werden gebracht. Aangezien ik bijna anderhalf uur in de bus had gezeten om in Pearl Harbor te komen wilde ik er wel iets meer doen dan alleen het kleine museumpje bekijken, en bracht daarom ook een bezoek aan de USS Missouri. Whoops… daar werd mijn ontbrekende kennis over de wereldgeschiedenis korter dan 300 miljoen jaar geleden pijnlijk duidelijk - het was me even ontschoten dat de Tweede Wereldoorlog pas officieel ten einde was toen Japan zich overgaf tegenover de Verenigde Staten, en ik wist al helemaal niet dat dit gebeurde op het dek van de USS Missouri. Weer wat geleerd vandaag.

Arizona Memorial:

USS Missouri:

De plek waar WW2 eindigde:

Op de terugweg van Pearl Harbor naar Waikiki deed ik maar eens een poging om de Postbank te bellen en te kijken of ik Emergency Cash kon aanvragen. Uiteraard kreeg ik weer eens de Meest Trage Persoon van de Postbank klantenservice aan de telefoon… (oké, oké, het was half 5 ’s ochtends in Nederland toen ik belde):

(na een kort gesprekje waarin ik uitlegde dat mijn pas was ingeslikt en dat ik op Hawaii zat en geld wilde opnemen).

Oké, maar zal ik dan eerst uw pas blokkeren?

- Oh ja, dat lijkt me wel een goed idee.

Even kijken… minuut lange stilte…

Zo, uw pas is geblokkeerd. En…ik zie dat u een afbeelding op uw pas had staan, nou deze afbeelding staat ook op uw nieuwe pas. Alleen is deze pas oranje, want zoals u misschien wel weet zijn we overgegaan op nieuwe pasjes, en deze heeft ook een chip en is dus oranje.

AARGHH!!! Alsof ik dat wil weten voor €1,50 per minuut!!! Who cares dat m’n pasje oranje is, als ik er maar geld mee kan opnemen als ik weer in Nederland ben… Toppunt van deze klantenservice was wel dat de beste medewerkster er na 8 minuten bellen achter kwam dat ik identificatie nodig had, me vervolgens uitgebreid naar m’n rijbewijs liet zoeken toen ik zei dat ik die wel bij me had – m’n paspoort had ik voor de veiligheid maar in m’n locker in het hostel achtergelaten – en me uiteindelijk meldde:

Nee, mevrouw… ik heb toch echt uw paspoort nodig. Waarom belt u over een paar uur niet even terug?

Zucht. Laat dan maar zitten, ik betaal alles wel met een credit card en haal m’n groenten en fruit de laatste twee weken dan wel in de supermarkt in plaats van op de markt. Wist ik veel dat een uur later – en 5 minuten nadat ik mijn avondeten in de supermarkt had gekocht – het hele eiland van Oahu zonder stroom zou komen te zitten voor de komende 12 uur door een blikseminslag, en je aan een credit card dus niet zoveel meer hebt! In ongetwijfeld de meest verlichte plek in de hele staat Hawaii leverde de stroomstoring overigens wel een bijzondere avond op: de straten van Waikiki waren donker, mensen waren driftig op zoek naar een plek waar ze eten konden kopen en ik eindigde die dag met aparte gesprekken met aparte mensen op Waikiki beach – een Japanner uit L.A. die een boek aan het schrijven was over de vraag ‘als iemand je zou vragen om 1000 dollar aan hem te geven, zou je dat doen?’ en met wie ik uiteindelijk mijn knoflookstokbrood deelde, en vervolgens een marinier uit Waikiki die zoveel militaire en Hawaiiaanse termen in het gesprek gooide dat ik af en toe geen flauw idee had waar hij het over had. Zeker een memorabele avond…

27 December 2008

The Ultimate Tourist

Diamond Head Crater, Dole Pineapple Plantation and Haleiwa

Zaterdagochtend was de stroomstoring natuurlijk hét gesprek van de dag in Waikiki’s Swube-heaven (Soft White Under Belly - stereotype Amerikaanse toerist, aldus Brian), zelfs bovenop Diamond Head Crater waar ik ’s ochtends omhoog wandelde. Toen ik op m’n teva’s het waarschuwingsbord passeerde dat me vertelde dat ik toch echt suitable footwear moest dragen, vroeg ik me nog af wat voor schoenen ze precies in gedachten hadden als suitable voor een betonnen geplaveid pad… maar blijkbaar is Diamond Head voor Waikiki-loving Americans het equivalent van de beklimming van Mauna Loa voor ieder ander. Serieus… er is niks moeilijks aan het pad, er zijn overal relingen en op de steilste stukken hebben ze een trap aangelegd, maar ondanks dat is het toch ‘brutal’, aldus een Amerikaanse. Nou ja, we gaan maar even op de ignore-the-rest-of-the-world mode om van het uitzicht te genieten, hoewel die richting westen vooral bestaat uit de hoge torenflats van Waikiki.

Diamond Head:

Uitzicht over Waikiki:

Om mijn dag geheel in stijl af te sluiten als Ultimate Tourist nam ik ’s middags de bus naar de Dole Pineapple Plantation, dat helaas voor een deel gesloten was door de hevige regens eerder die dag. Ondanks dat toch wel grappig om te zien hoe ananassen groeien, ik had werkelijk geen flauw idee.

28 December 2008

Now I see why they call it a RAINforest…

Manoa Falls

Op m’n laatste dag op Oahu wilde ik in eerste instantie een flinke hike gaan doen, maar met het slechte weer van de afgelopen dagen in de heuvels achter Honolulu leek me dat niet zo’n heel aantrekkelijk plan en besloot ik om maar een korte wandeling te maken naar de Manoa falls. Hemelsbreed nog geen 5 kilometer van Waikiki beach, maar het regenwoud in Manoa valley lijkt een compleet andere wereld. Helaas maakte het regenwoud zijn naam iets te goed waar: het pad richting de waterval was veranderd in een klein riviertje en op de terugweg van de waterval naar de bushalte regende het zo verschrikkelijk hard dat ik binnen een paar seconden doorweekt was…

Manoa Falls:

M'n jeugdherberg in Waikiki:

En een laatste blik op Waikiki beach:

Hoewel ik zondagavond blij was weer terug te zijn op the Big Island was m’n tripje naar Oahu toch wel erg geslaagd, en het was zeker een gedenkwaardige Kerstmis! Vorig jaar Kerstmis op een kameel in de Sahara, dit jaar op Hawaii – vraag me af waar ik volgend jaar zal zijn...!

Met een beetje geluk wordt oudejaarsdag 2008 ook zeer zeer gedenkwaardig… als het weer meezit mag ik morgen mee op een helicoptervlucht met de geology-group naar de flowfields, en daar de lavaflows karteren!! Dus terwijl jullie aan de oliebollen, appelflappen en oudejaarsconferenties zitten… keep your fingers crossed for me dat het morgen hier niet stortregent (zoals het de afgelopen dagen heeft gedaan).

Wens jullie alvast een heel goede jaarwisseling en een heel gelukkig, gezond en voorspoedig 2009!

Aloha!

Mele Kalikimaka!

2008-12-21T20:53:00.008-10:00

Aloha!

Allereerst: bedankt allemaal voor jullie kerstkaartjes en e-mails!! De muur in mijn kamer hangt inmiddels al aardig vol met alles wat jullie gestuurd hebben, ik zal er binnenkort eens een foto van maken.

Dit keer niet al te veel tekst (het kost me steeds meer moeite om in het Nederlands te schrijven en ik ben een beetje te moe om hard na te denken), maar des te meer foto's... Afgelopen week vooral veel computerwerk op het observatorium gedaan, maar afgelopen weekend een super-weekend gehad. Vrijdag middag met Robin (vandaag naar huis vertrokken) en Sara (van de bug house, zondag naar huis vertrokken) naar Kona gereden, aan de westkust en daar op een strand de nacht doorgebracht. Dat was wel nodig, want zaterdagmorgen om 7.00 uur vroeg werden we in de haven van Kona verwacht voor de whale watching trip.

De haven in de ochtendzon, met de vulkaan Hualalai in de achtergrond:

In december zouden de humpback whales uit Alaska in de wateren van Hawaii moeten verschijnen, maar helaas voor ons waren ze zaterdagochtend even met vakantie... Wel Blainville's Beaked Whales gezien, die behoorlijk zeldzaam zouden zijn. Let op alle witte krassen op de walvis, dat zijn littekens van aanvallen van haaien.

En een jong, die nog niet zoveel littekens heeft:

Altijd mooi om te zien: spinner dolphins, de enige dieren die uit zichzelf om hun as kunnen draaien.

En een prachtig tropisch strandje, vlakbij de haven.

In de middag reden Sara en ik naar Mauna Kea, terwijl Robin zich klaar maakte voor zijn Manta ray snorkel. Weliswaar was ik een paar weken geleden ook al op Mauna Kea, maar met de sneeuw die er in de afgelopen weken gevallen was wilde ik er dolgraag weer naar terug. Met ons ieniemienie-autootje (formaat Volkswagen lupo) reden we naar het visitor's centre en na een snelle omkleed-sessie besloten we een poging te doen om naar de top te liften. Dat was bijzonder succesvol... na nog geen 10 minuten wachten bood iemand al een lift aan: achterin een pick-up truck wel te verstaan! Dat was wel even wat anders dan in een comfi government car... maar incredibly awesome!!

Het uitzicht vanuit de pick-up truck terwijl deze kreunend en steunend naar boven reed:

Sara (links) en ik: happy wahine (= Hawaiiaans voor vrouw).

Jaaaahhhh!!! Sneeuw op zo'n 4000 meter hoogte:

En de summit van Mauna Kea, op 4205 meter hoogte.

De Gemini (voorste) en Canada-France-Hawaii telescopes:

De NASA Infrared telescope, met de Haleakala vulkaan op Maui in de achtergrond.

De James Clerck Maxwell telescope (20% Nederlands eigendom!) en submillimeter array telescopes.

Freezing in front of the Subaru (links) en W.M. Keck telescopes (best raar om met je bikini nog onder je kleren op 4200 meter tussen de sneeuw te staan...).

De volgende dag: paradijselijk strandje net ten noorden van Kona Airport.

Nou, die foto's wilde ik jullie niet onthouden... Morgen nog tot een uurtje of 3 werken en dan naar Honolulu!

Mele Kalikimaka!

(prettige Kerstdagen in het Hawaiiaans)

Yeah!! My first earthquake!

2008-12-15T20:19:00.005-10:00

Aloha!

Na anderhalve week van regen, mist en vog en dus vooral veel werk achter de computer, want de trade winds zijn al een week lang afwezig, vandaag weer eens iets dat me letterlijk en figuurlijk wakker schudde: EEN AARDBEVING!!!!

Terwijl ik achteloos data zat te bekijken achter m'n computer, bewoog het gebouw ineens heen en weer... In eerste instantie dacht ik dat dat ik me het verbeeldde aangezien ik al een hele dag naar een beeldscherm had zitten staren en de afgelopen nachten niet al te best geslapen had, maar toen ik iemand anders verderop in de gang 'woooohoooo' hoorde roepen en ik de kabel van m'n telefoon ineens heen en weer zag swingen realiseerde ik me dat ik zojuist mijn allereerste aardbeving had meegemaakt! Woehoeee!! Mijn geo-checklist begint inmiddels aardig vol te raken, haha... vulkaanuitbarsting, check! lava flows, check! hoogste, grootste en meest actieve vulkaan ter wereld, check! en nu: aardbeving, check! Oké, het was maar een aardbevinkje met een magnitude van 3.1 (moment magnitude)... maar aangezien hij maar op 2 km van het observatorium en op 1 km diepte plaatsvond was hij toch wel erg goed voelbaar. Awesome! Voor de aardbevings-freaks/nerds/enthusiasts onder jullie, meer info is te vinden op http://earthquake.usgs.gov/eqcenter/recenteqsus/Quakes/hv00032162.php#details.

En zie hier, de locatie van het epicentrum (de plek onder het aardoppervlak waar de aardbeving plaatsvond), en de locatie van het observatorium waar ik zat:

En een paar fijne seismogrammetjes:

Wie weet... is deze aardbeving wel het begin van een nieuwe uitbarsting op de summit van Kilauea, of zelfs Mauna Loa?? Waarschijnlijk niet... maar zowel de aardbeving als de tilt-data wekken de suggestie dat er een nieuwe buts magma de magmakamer in is gestroomd vandaag (althans, dat was dan de conclusie van Robin en mij/dat hopen we heel hard, haha). Hoewel de SO2 emission rates van de summit enorm gedaald zijn de afgelopen week (nog 'maar' zo'n 300 ton/dag in plaats van 1200 ton/dag) lijkt de aardbeving erop te duiden dat de eruptie nog niet voorbij is, maar je weet maar nooit... het blijft een onvoorspelbaar ding.

Verder dus niet al te veel schokkende gebeurtenissen, sinds afgelopen dinsdag hangt de summit zo'n beetje in de mist/vog en regent het hier zo'n beetje onafgebroken. Dat is zelfs in Nederland niet onopgemerkt gebleven: http://www.weathernews.nl/nieuws/artikel.asp?id=1910! Vrijdagochtend klaarde de lucht echter heel even op, en bleek dat al die neerslag op de top van Mauna Loa en Mauna Kea voor een fiks pak sneeuw had gezorgd!! Wauw.

Mauna Kea gezien vanaf HVO (check de observatories!):

Afgelopen weekend naar de nieuwe James Bond film geweest in Hilo met Joe (bug house) en Robin (jeuh... geologists rule the world... ze spelen zelfs een rol in Quantum of Solace!), en verder een beetje rond het huis gehangen. Voor komend weekend dan wel weer spectaculaire plannen: whale watching samen met Robin en Sara (bug house) in Kona, en waarschijnlijk ook weer terug naar Mauna Kea - eens kijken hoe ze eruit ziet als ze haar naam (white mountain) letterlijk waar maakt! De 24e vertrek ik naar Oahu/Honolulu, om daar tot de 28e de toerist uit te hangen en Kerstmis te vieren. Kan me niet voorstellen dat ik over 4 weken alweer ergens in het luchtruim boven Europa vlieg...

To make things clear...

2008-12-07T12:54:00.003-10:00

Sinds gister heb ik al een paar keer de vraag gekregen of ik nu alles in m'n eentje moet doen, nu de andere volunteers vertrekken... Eh, ja en nee. Iedereen werkt hier namelijk op zijn eigen project! Ik ben de 'gas geochemistry volunteer', dus ik ben de enige die de gasmetingen doet. Brian werkte, en Hal werkt nog steeds op 'Mauna Loa geology', dus die zaten regelmatig op de top van de Mauna Loa vulkaan vulkanische afzettingen te karteren en tellen. Richard werkt op 'Kilauea geology' en gaat regelmatig naar de flowfields om te lavaflows te karteren. Robin werkt op 'deformation', en bekijkt dus in hoeverre de vorm van Kilauea verandert (als er magma richting het aardoppervlak komt blaast de vulkaan zich - sterk overdreven - als een ballon op, en met bepaalde apparatuur is dat te meten), en Leanne werkte in de bibliotheek. Af en toe doen we iets met z'n allen samen, zoals naar de flowfields gaan, maar dat is meer om iedereen de kans te geven om alle aspecten van het werk van het observatorium te zien.

This week: brownies, brown plumes and windmill cookies

2008-12-06T08:43:00.007-10:00

Aloha!

Hoop dat jullie allemaal een fijne Sinterklaas hebben gehad in Nederland! Hier heb ik verschillende keren proberen uit te leggen wat Sinterklaas in houdt en gister heb ik de speculaasbrokken uit mijn mega-Sinterklaas-surprise pakketje uitgedeeld. Vielen erg in de smaak, blijkbaar verkopen ze in de US ook speculaas genaamd windmill cookies, en Richard kreeg na het proeven van een stuk speculaasbrok ineens een ingeving... ahhh, now I understand why they call it windmill cookies, they're Dutch! Gisteravond stond er ook ineens een tasje met wat kleine cadeautjes bij ons voor het huis "to Desiree from S.K." - aangezien alles ingepakt was in een oude poster over vulkanische gassen heb ik zo'n vermoeden waar Sinterklaas dit jaar vandaan kwam ;-) Had het hele verhaal die ochtend aan Jeff en Tamar uitgelegd, en dat we vroeger nooit door het raam mochten kijken op pakjesavond enzo... Haha, blijkbaar vond Sinterklaas op Hawaii dat ik braaf ben geweest dit jaar!

De rest van de week was een beetje raar. Afgelopen dinsdag vertrok Leanne naar huis, en afgelopen woensdag Brian (realiseerde me meteen dat ik over 6 weken ook alweer thuis ben...). Maandagochtend was er op HVO een 'potluck' georganiseerd voor de vertrekkende vrijwilligers (Richard en Robin vertrekken ook in december), dus om 10.00 uur 's ochtends zat iedereen al aan de taart, muffins en brownies. Dinsdagavond hadden we een klein afscheidsfeestje voor Brian, en hebben we met 'we are going to get really drunk'-Hal en Robin een soort Party&Co gespeeld (dat heet hier Cranium).

Eén en al concentratie hieronder op de foto...

Noemenswaardig detail: Brian (zonder T-shirt) en ik (belachelijk blond haar door de flitser) wonnen van Robin (met capuchon) en Hal (met geel T-shirt)... tadaaahhh!

Met Leanne had ik uiteindelijk niet zoveel maar kon het met Brian wel goed vinden, dus toen die woensdagochtend richting New York was vertrokken begon de combinatie van afscheid nemen en weinig slaap nogal op te spelen en heb alleen een beetje voor m'n computer gehangen... Gelukkig waren de trade winds eindelijk terug op donderdag, dus kon ik eindelijk weer eens naar buiten om te meten! Net toen ik de spectrometer opnieuw aan het calibreren was, keek ik in m'n achteruitkijkspiegel en zag ineens dit...

Wowzers!!! Een 'brown plume' wordt veroorzaakt als er ineens as en ander materiaal uit de vent komt, in plaats van alleen maar gas. Meestal (ook in dit geval) gaat er een aardbeving aan vooraf (een kleintje, die alleen op instrumenten wordt geregistreerd) en soms is het gerelateerd aan het instorten van een deel van de vent. Was wel heel spectaculair om dat vanaf zo dichtbij mee te maken! En grappig, want nadat ik terug was op HVO was ik natuurlijk even de 'expert', aangezien ik er ongeveer naast had gestaan, haha. Oh, en kijk hier op deze website eens en vergelijk de foto's met degene hierboven... ;-)

Ook gister was de wind weer geschikt om te meten, en zo was ik eindelijk na 2 weken niet hebben kunnen meten weer terug op de Chain of Craters Road. Met enige modificaties aan de apparatuur, want ik heb afgelopen maandag een nieuwe box voor de spectrometer in elkaar geknutseld... (zie hier met zowel de Pu`U `O`o plume als met de ocean entry plume op de achtergrond)

...en prachtige bordjes gemaakt die toeristen die achter me rijden ervoor waarschuwen dat ik maar 30 mph rij en dat ze me niet als een idioot moeten inhalen haha!

(en ja... het vuil op de auto is as dat uit de Halemaumau vent is gekomen donderdag en vrijdag, na de brown plume).

Eenmaal weer terug bij HVO was het een prachtige zonsondergang, met een wispy plume uit de Halemaumau krater (om één of andere reden komen er momenteel niet van die witte, fluffy puffs uit...):

Ohja... en dan nog dit.

Na 2 maanden lang geschreven te hebben over het observatorium en mijn werk daar zijn jullie vast wel nieuwsgierig naar hoe dat observatorium er dan uit ziet... In deze blog daarom een kleine fotosessie!

HVO gezien vanuit de caldera:

De ingang van het observatorium, met de 'tower' op de achtergrond.

Het gas-lab waar mijn computer staat:

Hard aan het werk... (wuhuh sure, op vrijdagmiddag 16:45?)

En het andere lab, waar alle instrumenten staan:

En tenslotte, het resultaat van mijn werk hier... (niet allemaal natuurlijk), de datasheets van de gas metingen.

Komende week vertrekt Richard naar huis, daarna is Hal een tijdje op een conferentie in San Francisco en daarna vertrekt Robin... en dus heb ik maar besloten om ook een paar daagjes weg te gaan en kerstmis waarschijnlijk in Honolulu te vieren! Met de huidige economische crisis kan je je geld maar beter uitgeven voordat het helemaal niks meer waard is...

Oke... voordat ik nu allemaal bezorgde mails krijg dat ik dan m'n geld niet aan vakanties moet uitgeven maar aandelen moet kopen ofzo... I know. Maar ik heb al wel veel van The Big Island gezien, heb 5 dagen vrij en ben wel benieuwd naar de andere eilanden...

Freedom is just another word for nothing left to lose

2008-12-01T23:00:00.004-10:00

Na onze supercoole trip naar Mauna Kea was het afgelopen donderdag Thanksgiving, hoewel de naam 'Turkey Day' waarschijnlijk een betere omschrijving is. Het was vooral een lazy day voor ons, nadat we 's ochtends de huurauto terug naar Hilo hadden gebracht en even een kijkje hadden genomen op de stranden bij Hilo. En ja, de kalkoen was smakelijk maar we hebben zoveel over dat ik waarschijnlijk tot mijn vertrek nog kliekjes kan eten...

Oorspronkelijk zouden we (Brian, Hal, Robin en ik) vrijdag tot en met zondag een hike doen aan de noord-oostkust van het eiland, maar Brian - die a.s. woensdag alweer vertrekt - had afgelopen vrijdag nog een kans om een helicoptervlucht te maken, dus besloten we onze wandelplannen maar een dagje uit te stellen en nog een lazy day te houden. Ansichtkaarten schrijven in de tuin is niet verkeerd (jaja mensen, let op uw brievenbus), totdat de plume over je huis komt waaien en je ineens weer die heerlijke zwavelsmaak in je mond hebt... Anyway, de rest van de dag hebben Robin, Brian en ik naar de Who wants to be a millionaire-marathon op TV zitten kijken, en echt.. de $1,000,000 vragen zijn hier echt veel makkelijker dan in Nederland! Deze bijvoorbeeld:

Welke wetenschapper heeft geen chemisch element dat naar hem vernoemd is?
A. Albert Einstein, B. Niels Bohr, C. Enrico Fermi, D. Isaac Newton.

Schrijf uw antwoord op een briefkaart en stuur deze voldoende gefrankeerd op naar HVO, 51 Crater Rim Dri... haha, geintje. Met de huidige dollarkoers (wanneer gaat dat ding weer eens dalen in waarde t.o.v. de euro grrr!) en het onbetaalde werk hierzo zit $1,000,000 er helaas niet in. Hoewel we vrijdagavond na een spelletje Risk en wat alcoholische versnaperingen wel een briljant idee kregen om geld te verdienen, namelijk door zoveel mogelijk blikjes en flesjes te verzamelen en deze naar de recycling the brengen. Met twee auto's vol meurende lege bierflesjes en colablikjes (denk dat er geen blikje meer in het hele nationaal park te vinden was zaterdagochtend) reden Brian, Robin, Hal en ik zaterdagochtend naar de recycling om $75 dollar te cashen (zoals Robin zei: this must have been the most productive drunk night I have ever had). Wauw, dat voelt goed zeg, om weer eens geld te verdienen...!

Na het wegbrengen van de recycling parkeerden we de auto in Hilo en zochten een tactische plek uit om een lift naar het noorden te krijgen. Omdat we met z'n vieren waren en alle vier ook een redelijke rugzak hadden vielen alle normale auto's eigenlijk al af, maar na 10 minuutjes bij het stoplicht staan begon er iemand met een gesloten pick-up truck naar ons te zwaaien en vroeg of we een ride nodig hadden... YES! Het toeval wilde dat het stel ook naar Waipio ging, dus wij hadden het lekker makkelijk en waren binnen no-time al op onze plaats van bestemming. Vanaf de overlook was het uitzicht op de vallei al spectaculair, en bijzonder uitnodigend om op dat strand neer te strijken...

Klein detail: de weg naar beneden daalt ongeveer 300 meter over iets meer dan een kilometer afstand, dus met een helling van ongeveer 25-30% tot gevolg! Aiaiai... daar afdalen wil je wel voelen in je beentjes! (gelukkig herinnerde ik me de IJslandse poephouding nog voor steile afdalingen, remember zus?) Steil of niet, vier geologen klossen natuurlijk in een moordend tempo naar beneden en vervolgens door een rivier heen (ai... nog zo'n fijne herinnering aan IJsland, deze was gelukkig wat warmer), om uiteindelijk op een prachtig, leeg strandje tot halverwege de volgende ochtend door te brengen. Wauw, Waipio beach is echt supermooi, daar kan geen strand aan de westkust tegenop!! De vallei was vroeger de plek waar de belangrijke beslissing werden genomen, en waar bijvoorbeeld de koning werd gekozen, en samen met de prachtige omgeving geeft dat de vallei iets heel bijzonders. Bovendien waren de golven awesome (dit weekend kwam er een huge surf opzetten omdat er ergens in de Pacific een fikse storm hangt) en groot genoeg om ons prima te vermaken (joehoeee... nu weet ik hoe het voelt om in een wasmachine te zitten!). Rond de avond zochten we een beschut plekje om de rest van de avond door te brengen, naar de prachtige zonsondergang te kijken en vervolgens weer eens naar de sterren te staren (jeuh... ik herken nu al de Pleiades, Orion, Cassiopeia en de Little Dipper zonder aanwijzinge!!). Really, who needs a telly if you can watch sunsets and stars? Heerlijk, om helemaal back to basic te gaan, je slaapzakje uit te rollen op het strand en de volgende ochtend als de eerste een duik in de oceaan te nemen!

De fijne kiekjes van dit paradijsje...

Waipio valley:

Zonsondergang vanaf onze kampeerplek...

Waking up in tropical paradise...

Zondagochtend besloten we na onze frisse duik een poging te doen om naar een waterval te wandelen, maar toen bleek dat we daarvoor ongeveer de rivier omhoog moesten zwemmen en waden leek dat toch niet zo'n goed plan, en bovenal... de waterval leek droog te staan. Restte ons niks anders dan de hell of a hike de helling weer omhoog - oh my god. Drie mannen die voor je uit de helling op lijken te rennen terwijl jij al zwetend en vloekend omhoog kruipt, uiteraard heftig aangemoedigd en toegezwaaid door voorbij rijdende auto's... so much fun :-s Anyway, na 35 minuten afzien één en al triomf natuurlijk toen ik eenmaal boven stond en neer kon ploffen op het gras, terugkijkend op de vallei waar we vandaan kwamen.

Eenmaal boven begon de volgende uitdaging - een lift terug naar Hilo zien te regelen. Het was niet het meest gunstige moment van de dag, aangezien in de ochtend de meeste mensen náár het strand toe gaan, maar uiteindelijk wisten we achtereenvolgens achterin een kleine pick-up truck, in een heftig stinkende auto, en achterin een grote pick-up truck terug in Hilo te komen. Meerijden achterin een open pick-up is ongetwijfeld niet het meest veilige wat je kan doen, maar woeheeeee.... zoo cool!!!

Zoals Hal zaterdag zei: 'Yeah... we're going on a real adventure, so excited about the fact that we have no idea what we will be doing in two hours time!' - maakte het een perfect weekend wat mij betreft.

Aloha en fijne Sinterklaas allemaal!

PS. Vandaag heb ik een mysterieus pakketje opgepikt in de Post Office dat mij verteld dat het strict verboden is om te openen voor 5 december... Ik ben heel heel heel nieuwsgierig!

I'm on top of the world!!! (will it ever get any better than this?)

2008-11-27T15:11:00.013-10:00

Toen ik een maand voor vertrek door mijn Rough Guide van Hawaii zat te bladeren en op de bladzijden over Mauna Kea stuitte wist ik één ding zeker: daar wil ik heen!! Voor diegenen die nu fronsend naar deze zin kijken en zich afvragen waaromdattanweer... Mauna Kea is strict genomen de hoogste berg ter wereld, gemeten vanaf de korst (als je de oceaan weg zou halen zou je een berg van 10203 meter overhouden), en omdat hij midden in de Pacific ligt is de lucht bovenop de top de meest heldere lucht ter wereld. Reden voor ongeveer de halve wereld om er een telescoop op te planten, en elke nacht naar sterren te zoeken (jaja... zelfs Nederland blijkt er een telescoop te hebben, gedeeld met de UK en Canada: de James Clerck Maxwell Telescope). Hoewel de sterrenhemel boven Kilauea al fantastisch is, is dit dé plek om sterren te spotten... en het feit dat je helemaal naar de top op 4205 meter kan rijden is ook vrij awesome natuurlijk ;-)

Met een bijzonder strak uitgedacht plan vertrokken we gister eindelijk naar deze droombestemming. Als beloning voor ons harde werken (...) mochten we van HVO wel de middag vrij nemen (het is hier vandaag Thanksgiving, dus gistermiddag was een beetje zoals kerstavond... niemand die echt iets uitvoert), dus reden we rond noon naar Hilo, pikten daar onze huurauto op en reden naar het visitors centre op Mauna Kea - het verste waar je met een gewone auto kan komen. Brian en Hal zouden die middag met hun 4WD government car van hun veldwerk op Mauna Loa afkomen en ons oppikken, om vervolgens met z'n allen een amazing stargazing night op Mauna Kea te hebben. Zo gezegd, zo gedaan. Zelfs de heenweg van Hilo naar Mauna Kea over de Saddle Road was al tof, zeg nou zelf... hoe cool is het om vanuit een druilerig, grijs Hilo door het wolkendek naar de zon te rijden?!? Tegen de tijd dat de zon onder begon te gaan arriveerden we bij het visitors centre en klommen even een klein heuveltje op om het uitzicht op Mauna Loa te bewonderen (wauw... een half uurtje op 3000 meter hoogte in de ondergaande zon zonder zonnebrand-creme en een genadeloos stoplicht is het gevolg). Kijk en oordeel zelf...

Wohaa... I'm on top of the world!!!!!!!!!!!!! (Mauna Loa in de achtergrond)

Geinige plantjes... Mauna Kea heeft een Arctisch klimaat, dus de meeste vegetatie bestaat hier uit een soort vetplanten.

Mauna Loa, net ietsje lager dan Mauna Kea, maar nog wel vulkanisch gezien actief.

The road to heaven... die witte Z is de weg naar boven (de top is niet zichtbaar, die ligt nog achter die heuvel aan de rechterkant).

Tegen de tijd dat Robin, Richard en ik weer van de heuvel af waren, waren Brian en Hal ook inmiddels gearriveerd en vertrokken we richting de top van de Mauna Kea, niet zonder onderweg even te stoppen en in stilte te genieten van de zonsondergang (die stilte is vrij bijzonder met een altijd zingende Brian en een altijd pratende Leanne). You'll understand why, though...

Van links naar rechts: Hal, Robin, ik, Brian en Richard...

Een hobbelig ritje later was dit het uitzicht... letterlijk en figuurlijk: COOL! Man, wat was het koud daarboven zeg, met een temperatuur van rond het vriespunt en windsnelheden van rond de 20 m/s wil je wel al je kleren aantrekken die je naar Hawaii hebt meegenomen... De telescopes op deze foto zijn maar een klein deel van het aantal dat er op de top staat, ik gok dat het er een stuk of 12 zijn.

Nadat de zon eenmaal helemaal onder was gegaan, we onze chop suey naar binnen hadden gewerkt en onze regenpakken aan hadden gedaan tegen de kou volgde een persoonlijke cursus 'finding all constellations in the Hawaiian sky, by Brian and Hal'... awesome, dude! Je vraagt je af en toe af wie heeft bedacht dat een vaag cluster sterren het paard Pegasus is, maar zoals Brian zei: 'it's just your imagination'. Ik denk dat we gauw een uur of 2 boven op de top naar sterren en de melkweg hebben staan staren, waarna we toch wel erg verkleumd begonnen te raken en we naar het visitor's center terug reden om daar warme koffie en thee te maken, een beetje te geinen met een volunteer van het visitor's center en Star Wars te spelen met hun laser-pennen (en hmm... is dat Orions zwaard, of toch iets anders?) en door te opgestelde telescopen naar sterren en de Andromeda nevel te kijken.

And now I am wondering... will it ever get any better than this?

Another week in Paradise (by the Dashboard Light?)

2008-11-23T18:03:00.000-10:00

Aloha!

Wauw... Sneeuw in Nederland! Winter is bij jullie blijkbaar echt begonnen. Hier doet het regenseizoen ook haar best, met schitterende regenbogen boven de caldeira als gevolg:

Afgelopen dinsdag maakte de FLYspec (de naam van de spectrometer) bijna haar naam waar door een poging te doen van de auto af te vliegen in de wind met windkracht 8 op de Chain of Craters Road. Ik ging bijna de FLYspec achterna toen ik uit de auto stapte om hem steviger vast te binden, maar pfiew... I survived. Dat was de enige dag dat ik op de Chain of Craters road rondhing, want de rest van de week stond vooral in het teken van de mysterieuze Halemaumau plume die sterk varieerde in intensiteit - we zijn er nog niet over uit wat nu precies de reden daarvoor is. De 'glow' in de Halemaumau plume is wel weer terug sinds maandag (de laatste keer dat we een glow zagen was zo'n beetje toen ik net op Hawaii was!), wat de suggestie wekt dat het niveau van het lavameer in de vent weer is gestegen! Stay tuned...

Omdat de plume wel erg 'intriguing' was en de wind woensdag eindelijk goed was hebben Jeff en ik die dag maar weer eens een poging gedaan om FTIR te doen op de summit plume. Normaal is dat niet zo'n succes omdat de plume te dicht is en er dus te weinig licht door komt, maar de omstandigheden leken redelijk gunstig (een vrijdag data reduceren leerde echter dat het misschien tot niet zo succesvol was, maar ja... at least we tried). In ieder geval weer mijn wekelijkse dosis SO2 gehad, 150 ppm SO2 ppm is niet heel relaxed voor je ogen (lees: die branden de hele avond like hell). Helaas geen sunbathing deze keer, maar gelukkig wel een auto waar we in konden springen als er echt iets te veel SO2 op ons af kwam. Zie hier Jeff aan het werk:

Donderdagavond was weer eens een uiterst fijne avond, beginnend met een potje frisbee met Brian, Hal en Robin onder een prachtige zonsondergang boven Mauna Loa. De rest van de avond was nog briljanter: elke donderdag is het hier ook Karaoke-night in de KMC Lava Lounge, en met Brian als uiterst muzikale huisgenoot was het hoog tijd dat we daar eens heen gingen! Haha, wat zal ik er eens van zeggen? De versie van Paradise by the Dashboard Light (mijn all-time favorite karaoke song) die Brian en ik samen deden viel in de smaak bij de rest van het publiek (gelukkig is er geen video-materiaal zoals de laatste keer dat ik dat nummer op tweedejaars veldwerk zong... ahum).

Gister zijn we samen met Bruce, één van de electronics-guys van HVO, naar twee stranden aan de westkant (Kona) van het eiland gereden, om daar al snorkelend de meest coole vissen te spotten, te boogie boarden (weinig succesvol) en te frisbeeen. Het weer was niet echt heel tof, maar ach... al snorkelend/frisbeeend maakt dat weinig uit.

Vanmorgen vroeg (7:00) naar de Farmer's market in Volcano geweest samen met Sara en Joe van de Bug House, en weer veel te veel geld uit gegeven aan rare tropische vruchten (vandaag gescoord: rambutans, zie http://en.wikipedia.org/wiki/Rambutan). Vind het wel een leuke uitdaging om zoveel mogelijk local produce te eten en gebruiken (en zo stimuleer je ook nog eens de locale economie). Omdat ik niet zo'n zin had om de hele middag binnen op de bank te zitten terwijl het buiten prima weer is, besloot ik er nog even in m'n eentje op uit te trekken: een fietstochtje van het huis naar Mauna Ulu via de Chain of Craters road, en weer terug via de Escape Road. Cool detail: de weg naar Mauna Ulu over de weg is voor het grootste deel downhill, dus waarschijnlijk heb ik op mijn fietsje wel een paar keer de 15 mph of 30 mph speed limit overtreden (whoops... maar wel heel gaaf) haha. De weg terug ging via de Escape Road, een onverharde weg die is aangelegd als alternatieve weg voor wanneer de normale weg door lavaflows versperd is. Pittig fiets-weggetje, maar wel heel gaaf om in je eentje door het regenwoud te fietsen en naar de krakende bomen en zingende vogels te luisteren!

De Escape Road:

Wohaaa... check out die coole kanarie-gele fietshelm!

Pulu op een varen: heel harig spul dat ze twee eeuwen geleden gebruikten om o.a. kussens te vullen, en tijdlang Hawaii's meest belangrijke export product - totdat ze ontdekten dat het spul in een paar jaar tot stof vergaat...

Ciao!

Hier spreekt de geoloog vanuit haar natuurlijke habitat...

2008-11-18T21:15:00.005-10:00

In de serie "10 ways to spend your weekend", na het 'All-American weekend", "post-Halloween weekend" en "awesome weekend", deze week: het familie-weekend!

Best bizar - Mariska en Dennis hadden hun vakantie naar Hawaii al in maart geboekt, en pas een half jaar later wist ik dat ik tegelijkertijd met hun aan de andere kant van de wereld zou zijn. Dat kwam natuurlijk wel mooi uit, want op die manier kon even aan mijn drop-behoefte voldaan worden (jaaahhh.. zoute drop!!), en tegelijkertijd kon zuslief gebruik maken van de geoloog in haar natuurlijke habitat (aldus http://www.mariskaroerdink.waarbenjij.nu/). Pele dreigde nog even roet in het eten te gooien door het park zaterdagochtend onder een dikke laag vog te leggen, met bijna 2.5 ppm SO2 in het huis (how tasty) en 5 ppm bij het observatorium - maar ach, zo krijg je wel de Full Volcanic Experience! Na een kwartiertje kuchen bij de overlook over Halema`uma`u besloten we dat dat wel weer even genoeg SO2 was voor vandaag, en reden naar het einde van de Chain of Craters road waar de luchtkwaliteit doorgaans een stuk beter is.

De uitbarsting van de Pu`U O`o vent sinds 1983 heeft ervoor gezorgd dat de weg die vroeger de Chain of Craters road en Kalapana verbond nu bedolven is onder een dikke laag gestolde lavaflows. Ongeveer één mijl vanaf het einde van de Chain of Craters road is het resultaat van deze lavaflows goed zichtbaar: een bordje 'road closed' is - hoe ironisch - ingesloten door lava, dat hier voor het laatst in 2004 stroomde. Als über-toerist/geoloog moet er natuurlijk even met dat bordje geposeerd worden...

En in de verte de indrukwekkende ocean entry plume...

Omdat de rest van het park nogal vogged-in was reden we in de namiddag vast richting Kalapana, om op tijd te zijn voor het bekijken van de ocean entry plume. Dit is de plek waar de lava vanuit de Eastrift zone via tunnels de oceaan in stroomt, was gepaard gaat met een dikke pluim gas en explosies als de hete lava het water raakt en in één keer afkoelt. In tegenstelling tot de Halema`uma`u plume bestaat de ocean entry plume vooral uit HCl, door de reactie met het zeewater. 's Avonds licht de plume op door de hete lava die eronder stroomt, wat voor een rode glow zorgt (net als je eerder zag in de Halema`uma`u plume). OK, genoeg geologie... tijd voor wat foto's!

De ocean entry plume en een littoral explosion:

En een fijn filmpje van de explosions in de plume, zoo super-vet-cool-gaaf!!

De volgende dag waren de trade winds terug en de vog daarmee verdwenen, dus prima weer voor een wandelingetje naar Kilauea Iki (goh... die ziet er zonder rum en overdag toch heel anders uit ;-). Blijft mooi daar, ik geloof dat het wel één van mijn favoriete plekken in het park is!

Dennis en Mariska in Kilauea Iki:

's Middags zijn we een stukje de Mauna Loa opgereden, en hoewel het uitzicht niet veel soeps was door de bewolking is het wel weer een prachtig stukje van het park dat ik nog niet kende... Ongelofelijk hoe stil het daar is (het einde van de weg ligt op ongeveer 2000 meter hoogte), het enige dat je hoort is het ruisen van de bomen en een paar vogels! Wauw... In de kipuka (een eilandje van bomen middenin lavaflows) onderaan Mauna Loa's hellingen zochten we nog even naar wat native Hawaiian birds (resultaat: één apapane en een paar vinkjes), waarna Mariska en Dennis mij weer in mijn eigen natuurlijke habitat dropten en zij weer richting Kona vertrokken. Mag ik bij deze voorstellen om alle familie-weekenden in het vervolg op Hawaii te houden? haha.

Maandag was plume-technisch nogal een bizarre dag: de plume gaat sinds maandagmiddag af en toe 'aan en uit'!! Uiteraard had ik 's ochtends net een gas run gedaan en was net terug en bezig m'n data te reduceren, toen dat ding ineens een miezerig plume-pje werd grrr... Anyway, vandaag wel een aantal runs kunnen doen in zowel de dikke vette plume als in de miezerige plume, dus ik ben weer blij hihi. Nu alleen nog een kwestie van heel veel data reduceren...

See you laturrrr,

Desiree

PS. De zoute drop viel niet erg in de smaak bij mijn Amerikaanse huisgenoten, Brian keek met een hoofd vol afschuw naar het dropje (WAT!? hoe kan je dat nou vies vinden?!)... De taai-taai werd meer gewaardeerd. Stay tuned om te horen wat ze van de pepernoten en speculaasbrokken vinden.

That's an awesome pancake, dude!

2008-11-14T20:39:00.011-10:00

Aloha!!

Wie had dat gedacht? Dees wordt langzamerhand een beetje Amerikaans hier op Hawaii. Waarom? Wel, lees verder (en huiver).

Als iets heel leuk, mooi, fantastisch is, dan is dat 'awesome', of 'cool'. Niets anders.
Mannelijke leeftijdsgenoten noem je 'dude'.
Wraps met pindakaas en banaan zijn een prima ontbijt, en koude pizza is een prima lunch.
Rum drink je met Dr. Pepper, niet met cola (het idee alleen al...).
De datum van vandaag schrijf je natuurlijk als 11-14-2008, en niet 14-11-2008.
South Park en the Simpsons zijn het equivalent van het Journaal en Netwerk.
'Pancakes' zijn dik en ongeveer 10 cm in diameter, en niet van die platte dingen ter grootte van een koekenpan.
Voetbal is 'soccer' - 'football' is een compleet andere sport waar je niet eens je voeten bij gebruikt...
Wie heeft het nog over meters? Miles en feet it is, baby.

Gelukkig kwam er vandaag een pakketje vol met Sinterklaas-snoepgoed om me er nog even aan te herinneren dat Nederland toch ook niet zo gek is (hoe vaak ik deze week al ons drugsbeleid heb moeten uitleggen, wow...). Bedankt pap en mam!! Maareh... ik denk dat de Amerikaanse douane de sinterklazen heeft opengemaakt om te checken of er geen drugs in zat... serieus - de kranten met de Obama foto's hebben niet geholpen ;-) Of ze vonden de chocolade gewoon te lekker, I can't blame them.

Anyway, jullie zijn natuurlijk reuze-reuze benieuwd wat voor spectaculairs ik nu weer deze week heb gedaan, na alle verhalen van afgelopen week. Wel... helaas geen helicoptervluchten of lavaflows deze week, maar wel een supermooie plume vanmorgen (hello... meet the plume-geek)! Er was bijna geen wind, dus de plume ging recht omhoog en tegen een blauwe lucht om half negen 's ochtends levert dat best een indrukwekkend plaatje op.

Isn't she beautiful?

De rest van de week was de plume wat minder spectaculair: maandag waaide ze alle kanten op, dinsdag was ze perfect voor metingen maar ja... Veteran's Day hierzo en dus een vrije dag - die we de hele dag al lezend hebben doorgebracht voor de open haard in de lobby van het Volcano House hotel, woensdag leek ze een poging te doen om ook recht omhoog te gaan maar gooide al gauw roet in het eten toen wij klaar zaten met onze spectrometer en binnen no-time de hele krater met gas gevuld was, en ook donderdag wapperde ze een beetje in het rond. Deze week sowieso kennis gemaakt met het regenseizoen in het regenwoud: het heeft hier in de nacht van woensdag op donderdag zo verschrikkelijk hard geregend en geonweerd dat ongeveer iedereen bij HVO het er de volgende dag over had. Behalve ik natuurlijk, want ik slaap overal doorheen haha. De regen hield donderdag zo'n beetje de hele dag aan, ik geloof dat er in totaal bijna 2 inches is gevallen! Tja, het is hier niet voor niets zo groen he?

Afgelopen woensdag ook mee geweest op fumarole-sampling... helaas in de stromende regen, dus na terugkomst rook ik niet alleen naar SO2, maar ook nog naar verzopen hond haha. Wel een heel bizar landschap, overal knalgele zwavel afzettingen. Foto's hopelijk na de volgende, ietwat drogere fumarole-sampling.

Donderdagnacht was een prachtige nacht, met bliksemflitsen en een volle maan die het vulkanische landschap verlichtten. Wat is er dan beter dan neer te strijken in Kilauea Iki (het gestolde lavameer waar ik eerder over schreef), en languit op de stenen (auw...) tot een uur of 1 naar de lucht liggen staren? Was een super-avond samen met Brian, Hal en Robin (en een ietwat vroege ochtend vanmorgen wuhuh). Als je denkt: nou, leuk hoor, met je gat op een natte steen zitten verkleumen terwijl je in de comfy bedje had kunnen liggen - heb je niks spectaculairders? Jazeker.

Afgelopen weekend was namelijk geen slecht vervolg van de 'awesome' week vorige week. In onze 'James Bond-car' (helemaal niks James Bonderigs aan in het daglicht, maar toen we hem vrijdagavond oppikten zag 'ie er wel strak uit) reden we (Leanne, Richard en ik) zaterdagochtend richting Kona, om daar 's middags onze snorkels en wetsuits op te halen bij de diving company waar we 's middags en 's avonds de Manta Ray dive mee zouden gaan doen! Tegen een uur of 4 stapten we aan boord van de boot die ons naar een stuk van de kust bracht waar alleen Hawaiians aan land mogen, maar waar je als niet-Hawaiiaan wel mag snorkelen. Het water was ongelofelijk helder, en de tropische vissen (remember Dory uit Finding Nemo?) zijn zo mooi om naar te kijken (geen idee waarom ik zo evil kijk op deze foto haha)!!

Na ongeveer anderhalf uur snorkelen klommen we weer aan boord en zetten koers naar de kust voor het Sheraton hotel in Kona. Omdat ze hier al tientallen jaren lang met felle lampen in het water schijnen - waar plankton op af komt - zijn de Manta Rays hier vaak geziene gasten aangezien zij van plankton leven (Manta Rays = reuzenmanta's, een enorme rog, zie http://nl.wikipedia.org/wiki/Reuzenmanta). Toen het donker genoeg was mochten we weer het water in, dit keer gewapend met lampen waar de manta's op afkomen. Ik weet niet hoe ik het uur dat volgde moet beschrijven, maar uh... ik denk dat WOW!!! wel een idee geeft! Zo ontzettend gaaf om zo dichtbij deze dieren met een spanwijdte van 15 feet te zwemmen!!

Eenmaal weer terug op het vaste land reden we naar een supercoole camping, of eigenlijk gewoon een stuk strand waar je je tent mag opzetten. Voor het ultieme strandgevoel besloot ik maar m'n fleece-slaapzakje op het zand uit te rollen en in de buitenlucht te slapen - wie wil er nou in een tent liggen als je de kans hebt om met uitzicht op een sterrenhemel en onder het geruis van de Pacific in slaap te vallen!

De camping in de ochtendzon:

Bordje op het strand: kijk uit malloot!?

Maffe gecko cravin' sugar in de Kona-coffee shop, de volgende ochtend:

Zondag reden we via de noordroute terug naar Hilo, waar we rond de avond terug moesten zijn om onze auto terug te brengen. Onderweg stopten we bij een paar watervallen, met de meest prachtige bloemen in het regenwoud!

De moraal van deze week?

I believe that there is a subtle magnetism in Nature, which, if we unconsciously yield to it, will direct us aright.

~Henry David Thoreau

Om daar maar eens even over na te denken.

PS. Als jullie de behoefte hebben om mij iets te sturen, dan kan je dat het beste richten aan HVO en niet 'volunteer at the Lava House', dat snappen ze hier blijkbaar niet altijd. Het adres dat op m'n blog staat werkt dus het beste.

Volcanologist... it's a tough job

2008-11-12T10:00:00.005-10:00

FTIR-metingen op Pu`U `O`o, afgelopen donderdag. Need I say more?
(voor als je me niet herkent in mijn helicopter/gas geochemist outfit: ik ben de voorste)

The most awesome week of my life (...so far)?

2008-11-06T20:36:00.017-10:00

Na overal te hebben gemeld dat ik vorige week vrijdag in een helicopter zou gaan vliegen verwachtten jullie hier natuurlijk afgelopen weekend spectaculaire verhalen en foto’s van mij grijnzend in een helicopter, maar helaas… het weer zorgde ervoor dat de vlucht gecancelled werd. Met de wind en lage bewolking zouden de FTIR metingen die we bij de Pu’U O’o vent wilden doen gedoemd zijn om te mislukken, en een helicoptervlucht a 10 dollar per minuut zou dan wel een hele fikse geldverspilling zijn. Dus na een halve dag in helicopter-suit rond te hebben gelopen want tja, de vlucht staat op standby en je weet nooit of het weer ineens opknapt, konden de normale kleren dus weer aan en waren we weer back-to-business as usual.

Gelukkig mocht ik me ‘s avonds wel weer verkleden, want vrijdag was het hier Halloween en dus reden voor heel keurig Amerika om je in je apenpak te hijsen en je ongegeneerd vol te stoppen met snoep. Nogal bizar voor iemand uit het o-zo nuchtere doe-maar-gewoon-dan-doe-je-al-gek-genoeg Nederland, haha! Gelukkig had ik zelf een prachtig Afro-Banana pak weten te bemachtigen in de Wallmart (nog nooit van Afro-Banana gehoord? tsss), en met de rest van mijn huisgenoten verkleed als Lavaman (Robin), Tigger (Richard) en Maverick en Goose uit Top Gun (Hal en Brian) vormden we een aardig bont gezelschap op het Halloweenfeestje in het Kilauea Militairy Camp, kijk en oordeel zelf:

Dan nu de 1,000,000 dollar-vraag:

Wat doen Goose, Afro-Banana, Lavaman en Tigger om 1.00 uur ‘s nachts in de Kilauea Caldeira?

Nou?

Ahum… het zijn de HVO volunteers die van het KMC Halloween-feestje onderweg naar huis zijn, en in het donker een afslagje van de Crater Rim Trail hebben gemist. We dachten op de terugweg wel de ‘scenic route’ te kunnen nemen (het was een prachtige, heldere nacht met bizar veel sterren), normaal nog geen half uurtje lopen, maar eindigden na een uur of 1.5 lopen met alleen een lichtje van een mobiele telefoon als lichtbron ineens in de caldeira... whoops. Een uur later waren we alsnog thuis, maar hoe raar zou iemand hebben gekeken als ‘ie ons was tegengekomen die nacht?!

Zaterdag was vooral een ontbrak-dag al alle nachtelijke avonturen, maar zondag waren we (Leanne, Richard en ik) weer fit genoeg om de Naulu Trail in het Nationaal Park te lopen, van de Chain of Craters road naar de Napau Crater, de krater-buurman van de Pu’U O’o vent. In Nederland is 16km niet echt een afstand waar je na afloop afgepeigerd van op de bank neerploft, maar de zwarte lavavelden, dicht regenwoud en felle zon maakten het een pittige wandeling, maar wel super super mooi (maar ja, alles in het Nationaal Park is mooi duhuh). En heb nou ook eindelijk het ding gezien waarvan ik op de Chain of Craters road de SO2 uitstoot van meet… weten we dat ook weer. Zie hier de foto's...

Mooie orchideeën langs het wandelpad:

Open stukje in het regenwoud:

Uitzicht op de Pu'U O'o vent vanaf de Napau Crater:

Supercoole 'treemolds': lava stroomt om een boomstam, koelt heel snel af en vormt een omhulsel om de boom - met dit soort rare vormen als gevolg. Vond hem wel een beetje op een trol lijken!

Nature's art: fernseeds (varens)

Mocht je denken: houdt het dan nooit op met de spectaculaire foto’s vanaf Hawaii? Inderdaad. Dinsdag zijn we met alle volunteers onder leiding van een geoloog naar de ‘active flowfields’ geweest om daar wat samples te nemen, zoooo gaaf!! De 1.5 uur durende wandeling in de brandende zon over bloedhete zwarte lavavelden vergeet je per direct als je naast een actieve lavastroom staat, de lava ziet gloeien en stromen, en de intense hitte voelt die van de flow vandaan komt. Nou ja, ik denk dat de foto’s wel genoeg zeggen:

Bizar, de lava wordt gewoon gesampled door er met een geologenhamer een stuk uit te trekken en deze in een blik met water af te laten koelen!

Voor het geval het jullie ontschoten was (in welk gat heb jij gezeten het afgelopen half jaar??): dinsdag was het natuurlijk ook Election Day! Wel bijzonder hoor, omdat vanaf Hawaii mee te maken. Niet alleen omdat het hier 6 uur vroeger is dan aan de Eastcoast, dus tegen de tijd dat stemmen in New York en Florida geteld zijn staan de mensen op Hawaii nog steeds hun stembiljetten in te vullen, maar ook omdat Obama van Hawaii komt en het grootste deel van de mensen hier democrats lijken te zijn (vandaag deelden ze in het Militairy Camp bumperstickers uit met ‘Bush – End of an error’, need I say more?) . Tegen de tijd dat wij voor de TV hingen kwamen net de stemmen uit California, Oregon en Washington binnen en werd bekend dat Obama als president was gekozen – the planet is saved! Wij hebben maar even op zijn overwinning geproost en, heel toepasselijk, een film over Guy Fawkes night gekeken in het kader van de ‘regime change’ (en omdat het natuurlijk de dag daarna 5 november was duhuh- remember remember the 5th of November?).

In het kader van supervette activiteiten was vandaag wel de klapperrrr op de vuurpijl: de helicoptervlucht naar Pu’U O’o!!! Het weer was vandaag eindelijk goed, dus vertrokken we vanmorgen om 9.00 met de heli naar de plek waar sinds 1983 al een uitbarsting plaats vindt. Geen lavafonteinen, maar een enorme dikke vette gas plume waar onze geochemici-hartjes natuurlijk wel harder van gaan bonken. Met een helicopter volgeladen met apparatuur, maar zonder deuren (?!) vlogen we naar de gas vent, waar we de apparatuur opzetten, de computer het werk lieten doen en vervolgens een beetje van het zonnetje konden gaan genieten. Mochten er nu helemaal stoompluimpjes uit jullie oren komen van jaloersheid, ik heb ook nog wel een beetje nuttig werk gedaan daar hoor, zie de foto’s…

Het inladen van de helicopter met al onze apparatuur:

Yeah... I like wearing my helicopter helmet!!

De Pu'U O'o cone: gesloten voor toeristen omdat het ding op instorten staat. Het is er soort van veilig om te werken (of nou... hoe veilig kan het zijn om op een vulkaan te werken anyway?), zolang je niet te dicht bij de rand komt en de enorme cracks parallel aan de rand in de gaten houdt.

Opzetten van de FTIR: ik sta hier bij de infrarood-lamp, en Jeff staat bij de telescope aan de andere kant van de plume (niet te zien op deze foto). Het idee is dat de lamp zo precies mogelijk in de telescoop schijnt... niet al te eenvoudig als de wind het ding alle kanten op schudt.

Door de telescope kijken naar de lamp: dit is het ding dat de spectra waarneemt en doorstuurt naar de laptop waar Jeff naar zit te turen.

Temperatuur meten van de gasplume met de temperature-gun:

Windsnelheid en windrichtig meten (nodig voor de berekeningen):

Uhmm... bergschoenen houden niet zo van werken op scherpe vulkanische stenen (hey... waar is mijn profiel gebleven?)

De helicopter op de Pu'U O'o cone:

Speciaal voor jou pap... in de cockpit van de helicopter (kan je een grotere foto mailen):

Vanuit de helicopter: Napau Crater, waar we afgelopen zondag naar toe zijn gelopen!

Nou, ik denk dat jullie met deze foto's en verhalen wel weer even vooruit kunnen! Zal proberen de volgende keer wat foto's te maken van het huis en het observatorium. Ohja, en als je het resultaat van mijn werk hier wil volgen: check http://volcano.wr.usgs.gov/kilaueastatus.php, de gas emission rates worden door mij gemeten en berekend...

Aloha!!
Dees

PS. M'n laptop is inmiddels ook weer terug!! Vanaf nu dus geen sneaky-berichtjes meer vanaf m'n werkcomputer, maar weer vanaf m'n oude vertrouwde laptopje.

Afgestudeerd!!

2008-10-29T20:36:00.012-10:00

Aloha!

Dit keer een berichtje vanaf de laptop van m'n huisgenootje Leanne... mijn laptop is inmiddels uit Honolulu vertrokken en onderweg naar Californie (jaja... Fedex houdt je op de hoogte) om z'n scherm gerepareerd te krijgen. Flikkerende strepen en dubbelle letters zijn toch niet zo heel relaxed om naar te kijken... Anyway, mijn USGS e-mail account is inmiddels eindelijk online, dus daar ben ik tegenwoordig ook op te bereiken.

Maar goed, vorige week was weer opnieuw een enerverende week. In het begin van de week waren de trade winds (in het Nederlands passaatwinden, zo heb ik me laten vertellen ;-) natuurlijk weer eens weg, maar gelukkig waren alle schroefjes en moertjes gesorteerd, dus kon ik verder met het bijwerken van de database met meetgegevens. Dacht dinsdag wel op de fiets naar het werk te kunnen gaan, de afstand is ongeveer 6 kilometer dus net als thuis. Tja. Na ongeveer 100 meter fietsen zakte mijn zadel ineens naar beneden, nadat ik waarschijnlijk iets te enthousiast het zadel omhoog had proberen te krijgen (echt, die fiets is niet geschikt voor Nederlandse benen)... whoops. Gelukkig zijn er altijd wel wat mannelijke National Park medewerkers in de buurt die je maar al te graag helpen, dus na een kwartiertje prutsen langs de kant van de weg (en gepasseerd te worden door ongeveer alle medewerkers van HVO die in hun auto voorbij komen rijden, terwijl jij met je zadel in je hand staat en een man aan je fiets zit te sjorren) kon ik verder op weg. Was alleen even vergeten dat ze hier heuvels hebben, je op 1250 meter hoogte fietst en er ook nog eens SO2 in de lucht hangt, wat je het gevoel geeft dat je door een rietje ademt en je op het meest knullige heuveltje al buiten adem raakt... Uiteindelijk met een hoofd als biet toch op HVO aangekomen haha.

De rest van de week was het gelukkig beter weer, dus donderdag en vrijdag weer volop gas metingen kunnen doen. En... vrijdag het cijfer voor mijn afstudeerscriptie gekregen, een 9.3!!! Joehoe!! Dat moest gevierd worden met een etentje in Hilo bij de lokale Italiaan (haha, nee, dat was al gepland voordat ik mijn cijfer wist). Wel lekker hoor, nu echt helemaal afgestudeerd te zijn en ook nog eens een baan te hebben!

Zaterdag met Robin en Richard naar Kilauea Iki geweest, dat praktisch in onze achtertuin ligt. Kilauea Iki (letterlijk: kleine Kilauea) is de plek waar in de jaren '50 een 120 meter diep lava-meer ontstond toen een lavafontein zich opende. Nu is alle lava in het meer gestold (duurde een jaartje of 40!), maar het is nog steeds warm onder het oppervlak, dus er is nog aardig wat hydrothermale activiteit te zien (joehoeeeeeeeeeeeeeeee SILICA!!! ahum). Je kan echt nog de rand van het lavameer zien en om je voor te stellen dat er 50 jaar geleden tot daar lava stond is bijhoorlijk indrukwekkend (en om je te realiseren dat dat nog maar 50 jaar geleden daar was, terwijl je je normaal gesproken bezig houdt met dingen die 3,5 miljard jaar geleden plaats vonden, is wel een bijzonder idee!).

Kilauea Iki:

Bloem van de O'hia tree in Kilauea Iki:

Enorme olivijn-kristallen!!

Leuk... poseren op een hekje...

Tot de volgende blog!

Liefs!

Laptop doet raar... misschien minder bereikbaar

2008-10-26T20:57:00.003-10:00

Hey allemaal,

Even een kort berichtje dat ik wellicht de komende weken wat minder bereikbaar ben en wat minder op m'n blog ga schrijven... m'n laptopscherm vertoont sinds gisteren kuren waar je nogal neurotisch van wordt als je er lang achter werkt (scherm flikkert als een gek), dusseh... geen blogbericht = toch goed bericht, en ik leef nog steeds (maar probeer m'n scherm misschien te laten repareren). En als ik ooooooit een keer een e-mail account krijg op m'n werk, dan ben ik ook te bereiken op droerdink[AT]usgs.gov...

Verder alles goed hier, volop plannen voor de komende weken.

Kilauea fieldtrip (warning... geo-nerd alert!)

2008-10-22T19:05:00.010-10:00

Aloha!

Vandaag op fieldtrip op de Kilauea geweest met alle volunteers... Onderstaande teksten zijn misschien niet zo leesbaar voor niet-geo's, dus in dat geval zou ik zeggen: kijk dan maar gewoon naar de plaatjes ;-)

Stop 1: mini-outcropje op de parkeerplaats van het observatorium, waar je verschillende lagen tephra (fijn materiaal dat bij een explosieve uitbarsting uit de vulkaan wordt geblazen) kan zien. De man rechts op de foto is Don Swanson, beroemd vulkanoloog van HVO. Detail: hij was de 'scientist-in-charge' van het observatorium in de Cascades toen Mount St. Helens in 1980 uitbarstte (en ja mam... het is inderdaad weer een typische geoloog-met-baard... alleen de hoed mist nog he?).

Stop 2: Impact pit op de top van de Kilauea, vlakbij de Halemaumau vent. Heel simpel: het gat in de grond is ontstaan toen de steen die je op de foto ziet uit de krater werd geslingerd tijdens de explosieve uitbarsting van 1924, en op deze plek landde.

Stop 3: met alle volunteers en Don Swanson bij een enorm projectiel, met de Halemaumau plume op de achtergrond.

Stop 4: 1982 lava flows op de top van de Kilauea. Heel cool, het oppervlak is zo glad omdat het lava-lake dat hier in 1982 was 'overturning' heeft doorgemaakt, net zoals gebeurt in de lente/herfst met gewone meertjes! Toen de lava in het meer begon te stollen lag er op een gegeven moment een gestolde korst bovenop een gasrijke laag, en die lag weer bovenop de vloeibare lava. Dat betekende dat er een laag met een lage dichtheid (de gasrijke laag) onder een laag met een hogere dichtheid lag (de gestolde laag), en omdat dat onstabiel is zorgde een klein scheurtje in de lavakorst ervoor dat alle vloeibare lava met kracht omhoog gespoten werd. Omdat de lava niet ver stroomde (zoals in een lava flow) bleef het oppervlak heel glad, en kreeg je niet de typische pahoehoe-structuren die je normaal ziet in lava flows (pahoehoe = touwlava).

Stop 5: 'Yellowstone op Hawaii' - de 'geothermal area' waar de ondergrond heel heet is omdat er vlak onder het oppervlak magma zit. Het gebied breidt zich om een of andere reden snel uit, en alle bomen die er staan gaan als gevolg daarvan dood.

Stop 6: Devil's throat - 'pit crater'. Ehm.. een diepe kuil? Ik weet even niet meer hoe die ook alweer ontstonden, maar als je erg nieuwsgierig bent... Wikipedia heeft vast wel een antwoord.

Stop 7: Spatter Ramparts. OK, dit is wel spectaculair: als een lavafontein z'n lava naar buiten spuwt vormt het gas-rijke deel van de lava dit soort wonderlijke structuren. De kleuren zijn secundaire mineralen die vormen door de interactie met vulkanische gassen (paars/rood = hematiet [Fe2O3], oranje = goethite [FeO(OH)]). Voor een voorbeeld van zo'n fissure in actie, zie: http://volcanoes.usgs.gov/images/pglossary/SpatConeRamp.php.

Waar de boompjes in groeien = fissure, de hoge bult = spatter ramparts.

Stop 8: Koa'e fault zone - een extensional fault zone die de grens vormt van de zuidflank van de Kilauea (die langzaam naar het zuiden beweegt) en de rest van de vulkaan. Voor de duidelijkheid: het gat is dus de breukzone (duh).

Joehoe! Zelfs hier hebben ze plooien! Volgens Don zijn ze gerelateerd aan de toe van de breuk die hier dagzoomt. Hoewel... ik zet een beetje vraagtekens bij de verklaring van Don dat al deze structuren heel ondiep zijn... degene die me kan vertellen hoe je dan in zo'n korte tijd (de deposits zijn nog geen 1000 jaar oud) dit soort plooien kan krijgen in knoepersharde basalten krijgt een prachtig aandenken van Hawaii!!

Nou... dat was weer jullie college in Physical Volcanology voor vandaag. Volgende keer volgt er weer een blog die voor iedereen te begrijpen is!

Where on Earth is she?

2008-10-20T20:20:00.003-10:00

Op verzoek... een kaart met daarop de lokaties waar ik zo'n beetje uithang. Check out die vette lavaflows en de plume uit de Pu'U O'o vent!!

Deze week: schroefjes, bier en baseball

2008-10-19T21:00:00.003-10:00

Aloha!

Afgelopen week is echt voorbij gevlogen. Met alle explosieve uitbarstingen vorig weekend hadden we dolgraag aan het begin van de week gasmetingen willen doen om te kijken of er iets aan het veranderen was, maar dinsdag en woensdag werkte de natuur niet helemaal mee. Om goed te kunnen meten moeten er redelijk krachtige trade winds zijn die de plume richting het zuid-zuidwesten, en daarmee over de weg heen blazen zodat we er onderdoor of doorheen kunnen rijden met de spectrometer. De trade winds waren echter aan het begin van de week even met vakantie, en het kleine beetje wind dat er was blies de plume juist naar het noordwesten: precies over het bezoekerscentrum en het observatorium heen. Aangezien het óók nog eens regenachtig was zorgde dat ervoor dat je vanuit het observatorium niet heel veel meer zag dan wolk... (help ik jullie daarmee meteen even uit de illusie dat het hier altijd zonnig met een strakblauwe lucht is?).

Gelukkig lagen er nog wel een aantal klussen die binnenshuis gedaan moesten worden, waaronder het verbeteren van de FTIR. Euhm... even een technisch verhaaltje: FTIR is Fourier Transform Infrared Spectroscopy, en daarmee kan je verschillende gassen (H2O, CO2, CO, SO2, HF en HCl) in één keer meten. Elk gas heeft een bepaald bereik in het infrarood-spectrum waar absorptie plaatsvindt, en op die manier kan je dus bepalen welke gassen er in de plume zitten. Klein detail: je hebt daarvoor dus een bron van infrarood-straling (warmtestraling) nodig. Het liefste zou je willen werken met de warmte die uit de plume zelf komt door de spectrometer direct op de plume te richten, maar daarvoor heb je een temperatuur nodig van minimaal zo'n 300 graden... en laat de plume nou de afgelopen weken afgekoeld zijn tot zo'n 150 graden. Een andere optie is het gebruik van een kunstmatige lichtbron, maar in het veld is dat niet zo tof omdat je dan de opstelling in de plume moet opzetten (en we al genoeg worden blootgesteld aan SO2). Andere mogelijkheid: proberen om de FTIR zo in te stellen dat je een sterker signaal krijgt bij een lagere temperatuur - en dat is precies wat we afgelopen dinsdag hebben geprobeerd. Na een hele middag in de basement zitten pielen met de opstelling (het komt er nogal precies op aan hoe de IR-beam in de ontvanger schijnt) en de electronica van de spectrometer was het ons gelukt om het signaal ongeveer 3 keer zo hoog te krijgen bij dezelfde lichtintensiteit, dus redelijk blij liep ik om 17.00 uur naar buiten. Totdat Leanne aan me vroeg: 'Did you see the explosive eruptions this afternoon? Nearly everyone from HVO was outside watching them.' Nooooooooo... zit je eens een middag in de kelder, barst dat stomme ding voor de ogen van iedereen uit!! Grrr.

Gelukkig was Halemaumau woensdag rustiger, dus kon ik gerust honderden schroefjes en boutjes en moertjes en weet ik veel wat nog meer allemaal sorteren in het lab. Jeeuuh! Ik kan geen schroefje meer zien! 'You travelled around half the world to sort out nuts and bolts... I'm sorry', aldus Jeff. Jep. Maar ach, alles is nu wel weer super-georganiseerd, dus als ik in januari vertrek laat ik in ieder geval iets van een blijvende bijdrage achter. De rest van de dag heb ik data zitten invoeren van oude metingen, en aangezien deze terug gaan tot 1979 en ik nog maar bij juli 2008 ben... juist, ik kan me nog wel even bezig houden op andere dagen dat de wind niet goed waait of het te hard regent.

Donderdag was m'n schietgebedje denk ik verhoord en waren de trade winds terug (ik ben inmiddels al zo'n 'volcano-geek' geworden dat ik 's ochtends wakker wordt, m'n laptop openklap om e-mail te checken en gelijk even kijk op de National Park Air Monitor om te zien of de windrichting goed is voor gas measurements...). Joehoee!! Het veld weer in! Meteen maar even een flink aantal runs gedaan zodat we genoeg data hebben. Hieronder weer een schitterende fotosessie.

Bordjes bij 'HVO Gate' die duidelijk maken dat het zonder gasmasker niet fijn is voorbij dit punt...

Muziekje op, gasmasker op, en rijden maar door die plume (dat rare witte licht op de achtergrond is omdat ik door een wolk SO2 rij):

Nadering van de plume, gezien vanuit de auto.

En nog een keertje de plume, nu vanaf een afstandje (blijft een bijzonder gezicht toch?):

Eén van de geologen van HVO was donderdag jarig, dus 's avonds was er in de Lava Lounge (de bar in het military camp, vlakbij het observatorium) een surprise party voor hem georganiseerd. Hmm... als dit het idee is van een Amerikaans feestje, dan ben ik wel vaker voor zo'n feestje te porren... *free food and free drinks* everywhere! Het was wel een goed begin van m'n All-American weekend, die vrijdagavond - na weer een dag gas measurements - begon met real American beergames met de mannen van het huis. Wat zal ik er eens van zeggen? In rijmspelletjes leg je het, als enige met Nederlands als moedertaal, snel af tegen Amerikanen en Engelsen... ahum. You'll get the point.

Des te vroeger was het zaterdagochtend, want al om 6:30 vertrokken we naar een nationaal park op de hellingen van de Mauna Kea, waar het die dag open huis was. Echt bizar, want met de berg in de mist gehuld zag het landschap onderweg er net zo uit als in Schotland. Detail: naar het westen ligt een enorme, 4000 meter hoge oude vulkaan en naar het oosten de Pacifische oceaan... Het nationaal park dat we bezochten (Hakelau) is een enorm tropisch regenwoud, waar typische Hawaiiaanse vogels als de I'iwi en Akepa rondvliegen. Met een overenthousiaste ornitholoog als gids op onze 'bird hike' stonden we ongeveer om de 5 meter stil en te turen naar de miniscule vogeltjes, die doorgaans net op het moment dat ik ze met mijn mini-verrekijkertje had gespot wegvlogen. Anyway, toch nog wel een paar I'iwi's (het 'beroemde' Hawaiiaanse rode vogeltje) gezien en getuige geweest van een Hawaiian Creeper (soort boomklever volgens mij) die een dikke vette worm op zat te peuzelen. En gelukkig zijn er ook altijd nog de Nene's (een soort Canadese gans) die op Hawaii een beschermde vogelsoort zijn maar volop in het nationaal park rondliepen, en een beetje sloom en sullig overkomen en dus altijd te fotograferen zijn ;-)

Foto's vanuit het nationaal park, de O'hio boom met z'n rode bloemen, kenmerkend voor Hawaii:

Nene's:

Mijn huisgenoot Brian die een stuk mos eet... (yes, I am surrounded by weird people):

Terug in Hilo zochten we een vaag Koreaans restaurantje op zodat we de baseballgame tussen de Boston Red Socks en de Tampa Bay Rays konden volgen. Ik zie jullie wenkbrauwen al omhoog gaan... wat heeft Desiree nou weer met baseball? Tja, niet echt wat, maar baseball is hier wat voetbal is in Nederland, en aangezien mijn huisgenoten bij elke game aan de buis gekluisterd zitten moet je er dan als Nederlandse ook maar aan geloven haha. Herinneringen van gymlessen in de druilerige regen op het veld van Groen Wit komen ineens weer boven... het is best een geinig spelletje, maar doe mij toch maar een wedstrijd van het Nederlands voetbalelftal.

Om het All-American weekend vandaag goed af te sluiten begonnen we vanmorgen met een spelletje croquet, dat ik werkelijk nog nooit iemand in Europa heb zien spelen maar blijkbaar in de rest van de wereld (en de UK) heel populair is. Het idee is dat je met een houten hamer een bal door een aantal poortjes heen slaat, maar (here comes the fun part) je mag andermans bal weghameren als je deze in je slag raakt. Helaas had dat ook tot gevolg dat mijn bal, toen ik op enorme voorsprong lag, ergens in de tropische tuin verdween... Thanks guys. Na al deze sportieve activiteit was het wel weer tijd voor een hapje eten, dus sleepten we de barbecue uit de garage en deden een poging om onze zelfgemaakte burgers te verbranden, uiteraard tegelijkertijd met het kijken van de 7e game tussen de Boston Red Socks en de Tampa Bay Rays (duhuh). Was dan werkelijk alles dit weekend Amerikaans? Nope. Thank God they imported Heineken.

22:34 uur: Oke, nog even een bizar berichtje van Nu.nl:

Dronken piloot aangehouden

Uitgegeven: 20 oktober 2008 09:40 LONDEN - De Britse politie heeft zondag een dronken piloot aangehouden. De man stond op het punt met een Boeing 777 van de Amerikaanse luchtvaartmaatschappij United Airlines van Londen naar San Francisco te vliegen, meldden Britse media maandag. De politie had een tip gekregen van grondpersoneel op het vliegveld Heathrow in Londen. In de cockpit moest de man een blaastest ondergaan. Toen die positief uitviel werd de vliegenier voor de ogen van de passagiers meegenomen door de agenten.
Het is de derde keer in ongeveer een jaar tijd dat een piloot op een vlucht van Londen naar de Verenigde Staten dronken achter de stuurknuppel wil kruipen.

Uhum... United Airlines rule the world?

Van zwavel in Utrecht naar zwavel op Hawaii

2008-10-13T22:18:00.000-10:00

Ik ben eruit! De komende vier jaar ga ik werken in....

roffelderoffelderoffel...

Utrecht!! Na lang wikken en wegen heb ik dan toch besloten om nog 4 jaar in Utrecht te blijven. Voor degenen die het nog niet wisten: ik ga daar onderzoeken hoe goed ratios van stabiele zwavel isotopen in pyriet (FeS2) en bariet (BaSO4) bewaard blijven tijdens metamorfose. Why care? Omdat de eerste micro-organismen op Aarde waarschijnlijk zwavel gebruikten voor hun metabolisme, en dat terug te vinden is (denken we) in bepaalde verhoudingen van zware en lichte zwavel isotopen. Maar... de stenen waarin we die zwavel isotopen ratios meten zijn miljarden jaren oud en hebben vaak verschillende geologische processen doorstaan, waaronder metamorfose. Om er zeker van te zijn dat de ratios die we nu meten nog werkelijk iets zeggen over de Aarde 3 miljard jaar geleden, is het dus belangrijk om uit te zoeken of geologische processen die isotopenratios kunnen veranderen. Hetzelfde geldt voor de zoektocht naar leven op Mars, dus wellicht wordt mijn onderzoek ooit gebruikt als er iets naar Mars wordt gestuurd en daar zwavelisotopen gaat meten! Best cool toch? Ik vond het project vooral erg leuk omdat het een soort combinatie is tussen geologie (metamorfose, experimentele gesteentedeformatie, petrologie) en isotopen geochemie, én omdat ik drie verschillende technieken zal gaan gebruiken/leren om isotopen te meten (altijd handig voor in de toekomst), én omdat ik naar verschillende labs in het buitenland mag om daar een paar weekjes te werken (Stockholm, Edinburgh, London), én omdat het een heel interdisciplinair project is met heel veel verschillende mensen die eraan meewerken, altijd goed voor je netwerk nietwaar? Ik zat wel lang te dubben of ik niet naar een andere universiteit (Amsterdam) moest gaan carriere-technisch gezien, en of ik me niet moest storten op de niet-traditionele isotopen (zoals in het project in Amsterdam) omdat ik dat ook heel interessant vind en nu heel veel onderzoek naar gedaan wordt, maar de dingen die ik eerst over Utrecht noemde waren uiteindelijk toch doorslaggevend. En eigenlijk ken ik ook best veel mensen die zowel Bachelor als Master als PhD in Utrecht hebben gedaan, dus met die carrière zal het wel meevallen haha. Wel een opluchting hoor, dat ik nou eindelijk een keuze heb kunnen maken en weet waar ik me de komende 4 jaar mee bezig ga houden (dat is tegelijk ook wel weer een beetje raar, eigenlijk...).

Kijk wel heel erg uit om te beginnen 1 februari, maar mag ik nog een keertje zeggen dat het hier op Hawaii ook zo supergaaf is? Echt waar, ik ben hier nou een weekje en heb al zoveel gezien en gedaan en beleefd dat ik het af en toe nog niet helemaal kan geloven dat ik hier ben. Zoals een van de andere volunteers, Robin, zei: I think I am never going to believe I am actually here. Dit weekend ben ik samen met twee HVO volunteers en twee volunteers uit de 'bug house' (biologen) op pad geweest. Na onze huurauto in Hilo opgepikt te hebben en snorkels, body boards en surfschoenen bij de lokale Wallmart gekocht te hebben zijn we naar de Black sands beach gereden, die zoals de naam al zegt, uit zwart zand bestaat. Het strand staat bekend om de schildpadden die er vaak op het strand liggen, en ja hoor, ze waren er afgelopen zaterdag ook!

En iets verderop, de Pacific bij South Point - het meest zuidelijke puntje van de USA:

Na een nogal bizar ritje met een 'minivan' over een track waar je toch echt een 4x4 voor zou willen hebben (maar the good old minivan hield zich ook prima, hij was alleen een beetje vies na afloop, maar ach... ik hou wel van een beetje vies ;-) liepen we naar de Green sands beach. Echt groen was ie niet (hij zou uit voornamelijk olivijn moeten bestaan), maar we hadden wel zo'n beetje onze private beach en de golven waren er ENORM - wat dan wel weer tot gevolg had dat ik nu een beetje bont en blauw ben want golven van 2 meter hoog zijn al bodyboardend toch wel een beetje hoog... 's Avonds zochten we een camping op en net toen ik een slaapmatje op het gras had uitgerold vroeg iemand 'do you need some bugspray?'. Euhm... hoezodattan? Niet veel later kwamen de twee van de 'bug house' aan met 20 cm lange duizendpoten, black widows (giftige spinnen) en kakkerlakken in een tupperware doosje... Right. Bij nader inzien sliep ik die nacht toch maar in de auto.

Zondag begonnen we met een bezoekje aan een Kona koffie plantage, waar we gretig gebruik maakten van free coffee tasting (slapen in een auto is toch niet zo relaxed, vooral niet als je nek continue een soort hoek van 60 graden maakt omdat je anders niet in de auto past...), en bezochten daarna de Place of Refuge, een heilige plek waar nog aspecten van de oorspronkelijke Hawaiiaanse cultuur te zien zijn:

De daarnaast liggende Honaunau bay is een van de beste plekken van Hawaii om te snorkelen, en helemaal vandaag want er zwommen enorme groepen met dolfijnen rond!! Supercool! Je hoefde alleen maar een beetje rond te zwemmen en voor je het wist kwamen er een stuk of 6 dolfijnen op een paar meter afstand langs. Om de middag helemaal goed te maken bezochten we daarna de Kona Brewery, waar we een tour volgden met *free tasting* (joehoe!). En dan nu weer een lesje American Paranoia, part 2: wist je dat het in Amerika verboden is om bier in een geopende verpakking te vervoeren in een auto?! OK, that may make sense, maar dat betekende ook dat we de (enorme) flessen bier die we hadden gekocht en waar een schroefdop op zat eigenlijk niet mee mochten nemen, want het was niet te controleren of de schroefdop al open was geweest of niet... Om het nog Amerikaanser te maken: in een state car mag je helemaal geen alcohol vervoeren. Tja. Je bent jong en onbezonnen of niet he, dus we stopten de flessen maar gewoon een beetje weg toen we de auto in Kona (een grote plaats aan de westkust van Hawaii) parkeerden om daar een hapje te gaan eten, voordat we naar huis gingen.

Toen we 's avonds terugreden viel al op dat er heel veel vog (volcanic smog) rond het national park hing, en dat de plume van de Kilauea bijna vertikaal omhoog ging (normaal gesproken wordt 'ie door de trade winds naar het zuidwesten geblazen en hebben de omliggende dorpjes er eigenlijk geen of nauwelijks last van). Toen ik vanmorgen (het was vandaag Columbus day, en daarom een vrije dag) op de website van het observatorium keek zag ik echter dat er nog veel meer aan de hand was: er was een explosive eruption geweest zondagochtend om half 8!! In normaal Nederlands: er is een heleboel zooi uit de Halemaumau krater gekomen, zie de video van de USGS:

Uhm en ja... dat is de plume waar ik gasmetingen in doe en waar ik vorige week leuk voor stond te poseren:

Om precies te zijn, het is de plume waar ik twee dagen eerder om half 8 's ochtends as aan het verzamelen was... Het maakt weer even duidelijk dat je in een geologisch ontzettend actief gebied werkt en dat dat niet zonder gevaar is (en dat de helm niet voor niets is, aangezien er dit keer projectielen ter grootte van een grapefruit uit zijn gekomen). De vulkanische activiteit was sowieso vandaag goed te merken: de trade winds waren vandaag maar heel zwak, waardoor de plume praktisch boven de krater blijft hangen en de SO2 concentraties daardoor flink oplopen. We zijn 's middags even bij het observatorium wezen kijken naar de plume, en op sommige plekken was het echt niet te harden. Ongelofelijk dat ze toch nog toeristen toelaten om op die plek te kijken. Anyway, Pele is flink bezig dus ik ben reuzebenieuwd wat deze week allemaal gaat brengen!!

Aloha!

PS. Bedankt voor al jullie leuke reacties op deze blog! En opa, de auto is inderdaad een 4x4 maar het stuur zit gewoon op de normale plek (links), ze rijden hier gewoon aan de linkerkant van de weg.

Met m'n neus in de zwaveldioxide

2008-10-10T21:00:00.000-10:00

Allereerst: bedankt voor al jullie reacties op mijn PhD-dilemma! Ik heb inmiddels wel een soort van beslissing genomen na allemaal plussen en minnen tegen elkaar gezet te hebben, maar ik broed er nog heel eventjes over verder en stuur eerst een e-mail naar Utrecht/Amsterdam voordat ik het hier online zet ;-)

Anyway, back to Hawaii. Vandaag en gisteren waren supergaaf, ik ben met mijn supervisor Jeff het veld in geweest (of eigenlijk: ik heb in een asociaal grote Amerikaanse auto rondgereden en gasmetingen gedaan...)!! Omdat jullie je misschien afvragen waarom iemand zich in vredesnaam vrijwillig zou willen blootstellen aan hoge (honderden ppm) concentraties SO2 gas... hier een korte uitleg. De hoofdtaak van het observatorium hier is het in de gaten houden van de vulkanische activiteit van de Kilauea, voor zowel een wetenschappelijk doel als om de bevolking te waarschuwen. Dat monitoren kan op verschillende manieren, bijvoorbeeld door aardbevingen te registreren met seismometers, door de deformatie te meten met tiltmeters, door vulkanische as te verzamelen en te analyseren, of dus door vulkanische gassen te meten. Zwaveldioxide, of SO2, is daar bijzonder geschikt voor, want de hoeveelheid SO2 die uitgestoten wordt is afhankelijk van de vulkanische activiteit. En dus sturen ze vrijwilligers erop uit om, gewapend met gasmasker, helm, oranje vest, SO2 meter en spectrometer, door de plumes heen en weer te gaan rijden!

Gister dus m'n eerste runs gedaan, samen met m'n supervisor. Zo'n run houdt in dat je een UV-spectrometer op de auto vast maakt en dan met een snelheid van 25 of 30 mph heen en weer gaat rijden, of op de summit van de Kilauea rondom de Halema'uma'u vent, of langs de Chain of Craters Road om de Pu'u'O'o vent te monitoren. Op een schermpje op een laptop die aan de spectrometer zit zie je de spectra verschijnen en de concentratie SO2. Het is nog een hele kunst om én de auto op de weg te houden (een beetje oud geval met z'n eigen kuren), én het schermpje af te lezen wanneer je in de plume zit en dus je snelheid goed moet houden, én je SO2 meter in de gaten te houden of je je gasmasker al op moet zetten, én ook nog eens geen andere weggebruikers, nene's (de lokale, beschermde gans hierzo) en toeristen te raken!! Hoeveel en hoe goed je kan meten hangt daarnaast ook nogal af van bijvoorbeeld de windsnelheid en windrichting (als de plume niet goed over de weg heen blaast kan je rijden wat je wil...), en gister waaide 'ie nogal omhoog dus meetten we 'maar' zo'n 400 ton SO2/dag als flux.

Vandaag was echt wel even andere shit zeg, wow! Vanmorgen was ik er al vroeg uit om om 7.00 uur mee te gaan met de ash collection, wat neerkomt op meehelpen emmertjes te legen die een dag lang rondom de plume vulkanische as hebben staan opvangen. Het was meteen al duidelijk dat de plume vandaag veel productiever was dan gister, de SO2 meter begon regelmatig heftig te piepen dat we uit de plume moesten (het gasmasker werkt maar tot 50 ppm SO2, dus daarboven is het alsnog wegwezen). In de ochtendzon was het ook vooral gewoon een heel mooi, indrukwekkend gezicht:

Een paar uur later stond de gas measurement op het programma, dus na de auto opgetuigd te hebben met de spectrometer reed ik samen met Jeff naar de plume. Holy shit!! Dat ding was echt enorm dicht vandaag, en ik stel me zo voor dat het er op Venus net zo uit ziet. Het gasmasker was hard nodig... en hem iets te laat opzetten leidde tot een rare, droge smaak in m'n mond (zwavelzuur, jum!). Omdat de windcondities vandaag zo gunstig waren (de goede richting en goede windsnelheid) mocht ik 's middags in m'n eentje de gas monitoring op de Chain of Craters road doen. En zie hier, mijn "kantoor" voor de komende drie maanden:

in de auto: de laptop, en rechts de SO2 meter (mobiel-achtig ding)

de asociaal grote auto met daarop de FLYSPEC spectrometer gemonteerd (enorme high-tech constructie):

en m'n werkkleding (da's nog eens wat anders dan zo'n suf C'est du Pain bloesje ;-)

En dat was alweer de eerste werkweek hier! Morgen en zondag erop uit en een beetje het eiland verkennen, maandag ook nog vrij en dan maar eens kijken of ik een wandelingetje in de omgeving kan maken.

Liefs!

First day at work

2008-10-08T21:11:00.004-10:00

Don't worry... ik blijf waarschijnlijk niet met deze frequentie blogs publiceren, maar vandaag wéér zoveel nieuws gedaan dat ik maar weer eens een verhaaltje tik. Vanmorgen alwéér goed nieuws: IK HEB OOK EEN AANBIEDING GEKREGEN VOOR DE PhD IN AMSTERDAM!!! Niet dat dat er nu makkelijker op maakt, want ik vind beide projecten heel erg leuk, en beide hebben hun eigen plus- en minpunten. Lekker luxeprobleem, maar ik moet voor a.s. dinsdag een keuze hebben gemaakt en ik weet echt nog niet voor welke ik moet gaan... Als jullie nog goede tips/wijze adviezen hebben: let me know.

Vandaag dus ook m'n eerste werkdag, hoewel dat vooral betekende: kennismaken met iedereen en het instituut, computeraccount opzetten en een IT-training doen (heel suf, alsof je nog nooit van spam/virussen/spyware hebt gehoord). En... ik moest ook een soort helicopter-training doen (les 1: benader de heli altijd van voren anders word je onthoofd), want ze willen hier nog wel eens met een helicopter over de lavavelden vliegen en de volunteers mogen daar ook bij mee!! Woehoeee... ik kan niet wachten tot ik me in m'n brandvrije pak/pilotenhelm/leren handschoenen en leren schoenen mag hijsen (goed he, allemaal geleerd vandaag) en mee mag vliegen!! Verder was het niet heel spannend, ik moest 's middags naar Hilo voor een longfunctie-test om goedgekeurd te worden voor het gebruik van een gasmasker (joehoe I passed, dus binnenkort al de caldera in!) en daarna hebben we nog even geshopt en heb ik voor het eerst in een enorme Amerikaanse auto met automaat gereden (de government car die we gaan gebruiken voor de gasmetingen).

Morgen even babbelen met m'n supervisor en dan hopelijk snel het veld in! Vanavond nog even bij de Halema'uma'u plume wezen kijken en hij was veel feller dan maandag... blijft bijzonder om te zien.

Aloha!

PS. Aargh. Het Aliaga-hoestje keert weer terug... wat is dat met warme landen en verkouden worden in de eerste week?

Aloha!! Andere kant van de wereld bereikt!

2008-10-07T16:43:00.000-10:00

ALOHA!!

Eindelijk op Hawaii aangekomen gisteravond, na een uiterst enerverende dag. Gisteravond dus met Sanne en Jannes in Chinatown uit eten geweest, en hier nog een paar foto's daarvan (OK, ze zijn niet zo heel scherp, maar hé, ik was al 26 uur op...).

Geen idee waar het standbeeld op die laatste foto van is, maar het ziet er wel lekker toeristisch uit zo. Verder niet zo heel veel mee gekregen van San Francisco trouwens, maar wel de bekende 'cable cars' gezien die door de belachelijk steile straten van het financial district van San Francisco rijden. De Golden Gate bridge lag een beetje ver weg om nog 'eventjes' te bezoeken, dus die moet maar wachten tot de AGU van 2009... Best kans dat ik daar heen ga, want IK HEB DE PhD POSITIE IN UTRECHT AANGEBODEN GEKREGEN!!! Nu niet meteen diep zuchten en zeggen "jahaa... wat een verrassing", ik ben er toch wel heel blij mee en stond maandagochtend even te juichen in de badkamer van m'n hotel in San Francisco. Nu is het nog even afwachten wat ze in Amsterdam van me vonden, maar begin volgende week heb ik als het goed is een definitieve beslissing gemaakt over waar ik me de komende 4 jaar mee bezig ga houden. Stay tuned...

De dag begon dus bijzonder goed, maar na een check-in voor de vlucht naar Maui op de stoep van San Francisco Airport (is dat om je duidelijk je maken dat je economy-class vliegt ofzo?) volgden een paar bizarre uurtjes. Net toen iedereen zo'n beetje aan boord was van het vliegtuig en we op het punt stonden te vertrekken, reed iemand van het grondpersoneel een truck in één van de motoren... Tja. Zal United blij mee zijn geweest, want een of ander essentieel onderdeel was geraakt, waardoor wij niet alleen weer van boord moesten en een nieuw vliegtuig gezocht moest worden, maar waardoor het beschadigde vliegtuig ook minstens 2 dagen uit de running zou zijn. Gelukkig duurde het niet al te lang voordat er een nieuw vliegtuig kwam, dus rond 11:00 stonden we voor de tweede keer op het punt te vertrekken. Nietsvermoedend zat ik mee te luisteren met het radioverkeer van de luchtverkeersleiding (mogelijk op alle United domestic flights), toen ik ineens hoorde:

"United 35 to traffic control."
"United 35, go ahead."
"We are experiencing some mechanical problems with pushing us back from the gate, so we need a little more time."

Euhm? Een paar minuten later kwam de toelichting van de piloot, en het bleek dat het ding dat het vliegtuig van de gate weg duwt niet los wilde koppelen (en da's knap lastig vliegen)... Gelukkig was Murphy's law dit keer niet al te hardnekkig, want na een half uurtje stegen we dan toch op richting Maui, en landden 5 uur vliegen later op hét vakantie-eiland van de State of Hawaii. Wat een wereld van verschil met San Francisco, of eigenlijk met alle plekken waar ik ooit geweest ben: op een of andere manier straalt alles een enorm relaxte, gemoedelijke sfeer uit. Het vliegveld is voor het grootste deel open, dus de warme, vochtige lucht was meteen goed merkbaar - niet heel bevorderlijk voor een gejetlagde maag die anderhalve dag op vliegtuig-voedsel heeft geleefd, maar gelukkig doen Maui-style chips en Hawaiiaans water dat gezuiverd is door de vulkanische stenen van de Mauna Loa wonderen (en anders zou je je alleen al beter voelen door de blije verpakkingen)...

Mijn laatste vlucht was in een heel schattig klein pruttelkistje (paps, ik heb het even opgezocht: het was een Dash-8 200), waarmee ik dan eindelijk, na in totaal een uur of 18 vliegen landde op Hilo International Airport. Het aspect "International" is trouwens wat ver te zoeken, volgens mij landen er helemaal geen internationale vluchten hier en er is ook maar 1 echte landingsbaan, maar ach. Een kleffe, warme zwavellucht (uhuh.. hoe ranzig klinkt dat) wachtte me op, maar gelukkig ook drie andere volunteers Leann, Brian en Richard, die me meteen langs de supermarkt in Hilo reden zodat ik voor de komende week voorraad kon inslaan.

Het huis waar ik de komende drie maanden verblijf ligt op ongeveer een half uurtje rijden van Hilo op de flanken van de Kilauea (zie de rode pijl op de kaart), en deel ik met 5 andere volunteers: twee Britten (Leann, een Britse studente Natural Hazards en mijn kamergenootje; en Robin) en drie Amerikanen (Brian, geologie-student; Hal en Richard, een wat oudere man met een achtergrond in electronics).

Het is volgens mij echt een leuke groep waar ik me wel helemaal thuis ga voelen, en ze hebben in ieder geval volop plannen. Gisteravond was het heel helder, dus zijn we even gauw gaan kijken bij de Halema'uma'u krater (het huis van de godin Pélé, aldus de Hawaiianen). SU-PER-GAAF!! Er komt continue een flinke pluim gassen uit die 's nachts rood oplichten, je krijgt van de foto wel een beetje een indruk denk ik ;-) Daar ga ik de komende maanden dus zo'n beetje werken...

Ik werd ook nog even getrakteerd op een 'moonbow', hetzelfde als een regenboog maar dan door het maanlicht!! Het schijnt een nogal zeldzaam fenomeen te zijn, waarschijnlijk zie je het alleen maar op plekken waar het én donker genoeg is omdat het maanlicht niet zo sterk is, én vochtig genoeg. Geen slecht begin voor een eerste avondje Hawaii.

Vandaag (dinsdag hier) hakte de jet-lag er toch wel een beetje hard in, ik heb tot half één geslapen en ga daarom morgen (woensdag) pas aan het werk. De eerste week zal wel vooral een beetje meekijken en kennismaken worden, en morgen moet ik naar de dokter in Hilo voor m'n gasmasker-test. Komende maandag is het hier alweer een national holiday (Columbus day) en zijn we vrij... waarschijnlijk ga ik met Leann en Richard een stukje van het eiland verkennen en op zoek naar echte Kona-koffie.

Aloha en hoop dat in Nederland ook alles goed met iedereen is,

Dees

6000 miles and 6 meals

2008-10-05T23:08:00.000-10:00

Even een kort berichtje vanuit het hotel in San Francisco... Na een ontbijtje met paps en mams (meal count: #1) op Schiphol met een beetje vertraging vanmorgen vertrokken richting Londen Heathrow, want volgens de captain was het 'exciting weather at Schiphol and exciting weather at Heathrow and nowadays pretty much everything results in delays at Heathrow', dus moesten we even 20 minuutjes wachten. Na een kort vluchtje (meal count: #2) bagage opgepikt op Heathrow en alweer ingecheckt voor de vlucht naar San Francisco, waarna mijn Zeer Verdachte Medicijnvoorraad ertoe leidde dat bij de security m'n hele tas doorzocht moest worden en zelfs m'n i-pod gescand moest worden... weird. Op Schiphol maakt niemand zich daar druk om... Anyway, lunch op Heathrow volgde (meal count: #3) en daarna boarding van de Boeing 777 van United (OK, na alleen maar Ryanair/Easyjet/Transavia te hebben gevlogen was ik wel even onder de indruk van de grootte van dat ding!!). Een uur of 10 en een maalijd en snack later (meal count: #4 and #5) eindelijk aangekomen op San Francisco International Airport. Gauw met de BART naar het hotel, waar ik een half uurtje later Sanne en Jannes trof! Superleuk om ze weer een samen te zien, en we zijn in Chinatown in San Francisco maar even een hapje gaan eten (meal count: #6). Je merkt: ik heb genoeg eten naar binnen gewerkt om de komende 2 dagen geen honger te lijden, haha!

Nou... ik ga maar eens slapen, het is hier 23:30 en ik ben nu al 26 uur op. Morgen gaat de wake-up call al om 5:15, want m'n vlucht naar Hawaii vertrekt om een uur of 9 weer.

PS. Voor diegenen die ooit nog naar SFO vliegen... zorg dat je een stoel aan het raam aan de rechterkant van het vliegtuig krijgt!!! Het uitzicht op Groenland is echt bizar mooi en maakt de keren dat je degene naast je moet vragen of je er even uit mag meer dan waard.

Bijna weg...

2008-10-04T22:06:00.000-10:00

Na een bizarre week die volgepland stond met sollicitatiegesprekken, etentjes met vrienden en het afronden van de laatste versie van mijn afstudeerscriptie is het dan ein-de-lijk zover: over een uur of 12 zit ik in het vliegtuig naar Londen, op weg naar Hawaii! Via Londen Heathrow vlieg ik dezelfde dag nog naar San Francisco, sla even een nachtje slaap over om met Sanne en Jannes in San Francisco bij te kletsen, en vlieg dan de volgende ochtend via Maui door naar The Big Island, Hawaii. Ik ben daar als alles goed gaat rond het begin van de avond, voor jullie dan al dinsdagochtend aangezien het daar 12 uur vroeger is. Ik ben heel heel heel erg benieuwd wat me te wachten staat, maar e-mails met 'most volunteers arrive at the observatory at 8 a.m.' en 'please send us your birthdate so we can arrange a doctor's check-up to get approval for you to wear a gas mask' wekken in ieder geval de indruk dat ik me niet zal vervelen en dat het zeker niet saai (zaai?) zal worden!

Nu eerst nog maar een poging doen om de laatste zooi in m'n toch al veel te volle tas te proppen en wat uurtjes te slapen...